Is het nu even klaar met dat gesport? Dan kan voor Anema het busje komen En wordt hij heel lang ergens opgenomen Met praatgroepen, massages, ganzenbord En kruidkoek bij de koffie of gebak Dan zegt de zuster: 'Jillert nog een plak?'…

Zeg landgenoten, kom eens tot bezinning! Wij zijn de kannibalen van de schaats, De ‘concurrenten’ weten weer hun plaats, Maar is het niet één pyrrusoverwinning? Want als ze schrappen, schrappen ze het eerst Die sport waarin één land zó overheerst.…

Of je nu Adler bent of ‘pak hem beet’ De doelverdediger van FC Emmen, Je moet de bal stijf in de handen klemmen, Al voelt die ook als een kroket zo heet. Je kunt met al die losgelaten ballen De loopbaan van je trainer mooi verknallen.…

Ik zag – het was het puntje-van-mijn-stoel-werk – Dat Koen verloor met één duimbreed verschil. Geloof maar dat die bitter smaakt, die pil, Dat zag je wel aan zijn chagrijnig smoelwerk. Koen leerde wel, mocht hij dit weer beleven In het vervolg geen duimbreed toe te geven.…

Uiteindelijk zou Peter Wright dan zwichten, Want met voldoende pijlen op zijn boog -Een vaste hand alsmede haviksoog- Wist Mike zijn laatste pijl op hem te richten. “Het is wel zaak” - zo Mike mij toevertrouwde – “Het gooien van de pijl op peil te houden”.…

Nu blijkt wel weer ‘dat voetbal oorlog is’. Een stelling, gebaseerd op goede gronden. Een doodschop, geblesseerden en gewonden, Het voetbal is bepaald niet altijd fris. Haast twintig geblesseerden bij Oranje, De voetbalsport ontdoet zich van haar franje.…

Badstrand, 27 oktober 2013 In een grauwe lucht gonzen duizend zwermen bijen humeurig door een storm gejaagd Dan onverstaanbaar commentaar en het gonzen vervaagt Even later schalt verwaaid een levenslied Een blondje met een hondje prikt in haar zakje friet Haar moeder in tijgerprint flankeert een geharnaste vrind Zwijgzame mannen in stoere jacks…

De Friezen zijn compleet over de rooie, Ze dachten dat ‘Thialf’ onschendbaar was, Maar nu is ‘Thialf’ hoogstens derde klas, Die Doekle Terpstra is me ook een mooie. Die weet nu dat je ook in warme tijden Op ‘Thialf’ stevig onderuit kunt glijden.…

“We staan stijf van de pillen en de coke”, En door een spandoek vol banale kreten Kan iedereen in Holland dat nu weten: “En hasj gebruiken we natuurlijk ook”. “We zijn zó trots, we horen er nu bij”. Juist - bij de losers van de maatschappij.…

Op de Mont Ventoux was het snel bekeken, vroeg of laat zou Mollema gaan breken. Toen wat dan ook hard had toegeslagen, was het leed niet langer te dragen. Ja, Mollema kreeg het voor z'n kiezen, je zag Mart Smeets' glimlach bevriezen; er was niets meer, geen greintje hoop. Waar zijn de dagen van Jan Jansen, Joop?…

Sinds Petrarca de Mont Ventoux Beklom is de weg afsnijden onwijs taboe Zijn broer mocht vóór Om in één moeite door Zelf tijd te maken open naar binnen toe Hoe waar de boodschap ook moge wezen Laat Bouke de Mol het maar later lezen Die krijgt bergop Zonder vizier klop Bochten zijn nu om messcherp door te sjezen…

Jij die met het gewone Nooit genoegen nam, Maar de kunst die jij als Geen ander beheerste Tot in de puntjes Perfectioneerde Ging niet voor een Doorsnee carrière, Maar een die levenslang De nauwe tunnel van de schoonheid Is waarin jij al het andere weerde…

Het blijkt weer eens dat driemaal scheepsrecht is. Na vorig jaar eraan te zijn begonnen Wordt eindelijk de Champions League gewonnen, Met Dortmund als de laatste hindernis. Crescendo, zoals het met Bayern gaat, Op Bayern staat voorlopig nog geen maat.…

De afgang die het wordt als je niet wint: “Voor ons In Brabant is er één ding zeker, Ons PSV wint zo meteen de beker”, Aandoenlijk en naïef als van een kind. De schade die daardoor wordt aangericht: De stad verliest nu ook nog haar gezicht.…

er bestaat van Abe's hand waarschijnlijk geen enkel gedicht wel weet ik dat de dichter Kopland een vers over hem heeft geschreven een goed gedicht uiterst gedegen daarin was de dichter zeer bedreven omdat Abe met de hand geen verzen schreef moesten zijn voeten het maar doen en dat deden ze in elke wedstrijd "de poëzie ten voeten uit…

Tussen bezwete lijven, de smaak van ranzig bier en dronkenmansgelal Als een gekooid dier met inklemmingsverschijnselen wordt ik bewogen naar voren, zij of achterover. Langzaam begint het te deinen en ik onderdeel zonder zelf en met velen, verstrikt in het woud van woeste woorden.…

De Langeleegte en het Hoge Noorden, Dan denk je niet aan botten met veel vet. Je denkt aan cultclubs die vaak zijn gered In godvergeten desolate oorden. Aan sterfconstructies denk je ook, maar tevens Aan de bekende kat met negen levens.…

Zij is niet langer de boom waaraan jij je na doping zou verhangen hij is nooit meer de droom waar je op jouw fiets naar zou verlangen droeve helden van weleer gaan in de hemel tekeer met helden van vandaag en stenen in de maag droom niet, verzin niets, verlang niet meer de begroting van de tandarts doet evenveel zeer als een verleden…

Verliezen werd steeds meer een loden last. Waar men vooreerst hardnekkig bleef ontkennen Is het toch eventjes behoorlijk wennen, Ook Rabobank komt langzaam uit de kast. “De middenmoot reeds ons maar zo voorbij, Wie zet dan zijn principes niet opzij?”…

het lopende pad onder haastige voeten kronkelt eenzaam door ultiem en onverslagen mijn run stilt de honger naar vrijgegeven grenzen knielen voor het unieke geluk is houden van voldoende zweet dat deze kilometers lust…