toen ik in het nest van mijn hoofd verwikkeld was gooide ik onwetend porseleinen eieren overboord als een zwerm vogels vloog de taal uit het ijzeren nest de zon schitterde van verlangen en vergetelheid op de poëzie van het gebroken porselein…

Zeg Anny, kon jij trouwens de cancan En ken jij hem zoals Elfi het kan En by the way, kun jij drie-in-de-pan? Ik heb het willen kannen, man o man! Maar 'k ben geen kok, ik ken d'r echt niks van Als jij het ken, dan is 't in kannen, An En kruiken, ja die kennen barsten dan Maar al die kannen doe ik in de ban... 'Welnee,' zegt Annie,…

Zijt gij een pelgrim of een boetedoener Uit wroeging bedevaerder, offerzoener? Uw vaerzen smachten naar de Wael en Ooy Een spiegelbaai, historiael en mooi Nu gij bekeerd zijt tot het openbaere Vraag ik, wat zondigt ge, o boetzelaere?…

Ik houd van de gulheid van cijfers De manier, bijvoorbeeld, waarop ze bereid zijn mee te tellen eender wat of eender wie: twee augurken, één deur naar de kamer, acht dansers gekleed als zwanen. Ik houd van de gezelligheid van optellen- voeg roerend twee kopjes melk toe- het gevoel van overvloed: zes pruimen op de grond, nog drie die uit…

Automatische vertalingen zijn wegen -- waarop je verdwaalt.…

Ga niet plichtsgetrouw aan je bureau zitten. Verlaat je huis en trek de wereld in. Het is oké om een notitieboekje mee te nemen maar een goedkope is het beste eentje die bladzijden heeft met de kleur van slappe thee en op de voorkant een kitten of een ruimteschip Vermijd elke afgesloten ruimte waar meer dan drie mensen een coltrui dragen.…

De hieronder genoemde figuur van Tacitus ('de Zwijger') is inderdaad de Romeinse geschiedschrijver Publius Cornelius Tacitus, wier Annalen en Historiën in de Middeleeuwen reeds in vergetelheid dreigden te geraken. Een der grootste literatoren uit ons taalgebied - Pieter Cornelisz. Hooft - heeft zich in de Gouden Eeuw over dat historisch-cultureel…

ik wil je alleen maar slaan je vastbinden aan een stoel desnoods doe ik je pijn als ik in godsnaam maar begrijp wat ik lees de meester in de poëzie laat me begaan hij glimlacht sereen als een oude wijze monnik geduld en liefde is genoeg hij neemt me bij de hand naar een donker huis ik zoek op de tast een lichtschakelaar hij laat…

op weg naar ongevulde woorden in kalkwitte tijd telt de doorgestreepte regel niet langer mee zij is de voorbije pennenvrucht van gesmoorde woorden gedane liefde schuilt in haar vervallen huid de doorgestreepte regel zij is een geschroeide vlucht in het woordtapijt van nergens naar niets…

met knokige vaste hand schuift hij schriften met dwalende taal behoedzaam terzijde de tafel gegroefd landschap geëtst in krassen en kringen huivert nu hij wordt blootgelegd ontdaan van schuivende veilige dekens niet alleen de dichter lijdt pennen zonder houvast rollen van tafel iemand raapt iets op is ontroostbaar iemand…

Zwoegend zoek ik naar wat woorden Ben vandaag niet goedgebekt Zinnen die finaal ontspoorden Of waarvan de clou was uitgelekt Ik stootte maar wat ijle kreten Taal valt toch altijd op zijn plaats Maar het is kwaad kersen eten Met een dichter, achttienkaraats…

Zie het Palindroomdag-snelsonnet van onze zeer gewaardeerde collega Sionoluob Egni aka Inge Boulonois. Palindroomdag: (22 - 2 - 22). Van voor naar achter en vice versa lees je hetzelfde, bv. AnnA, Suus, Bob.. Uitvreter, Titaantjes en Dichtertje. Drie titels van Nescio, pseudoniem van J.F. Grönloh (zie foto) ---------------------------…

Anna, Hannah en Reinier Die zusjes van Ireentje Wüst En 't neefje van Hans Achterhuus Die waren gisteren nog hier Met Natan (zonder h) en Suus Die kletst de oren van je kop Ze zei niet eens ik ben de Bob Maar ging goddank op tijd naar huus Ik krijg van haar altijd een tic Maar Ada geeft mij echt een kick Met zuster Anna heb ik schik…

Twintig eeuwen zijn verstreken Overal in hut en stam Twee millennia in dessa's Nederzetting, dorpsverband Waar groepen mensen neergestreken, Ouders en hun aanverwant De taal aan borelingen leren Met maghen in gezinsverband Tien eeuwen her, nog minder thans Ontstond er in ons taalgebied Het oudste Middelnederlands Van Veldeken en…

Een wijze uil zei hier dat onze taal Gebouwd is uit diverse elementen Een universum vol van associaties Van klanken en gedachten, aberraties Een bolwerk steunend op de fundamenten Van een nooit echt voltooide kathedraal Werd ooit Het Woord geschraagd door klankakkoorden Van 'n soortement wohltemperiert Klavier Bij requiems en oratoria…

terwijl ik de weg zoek tussen bedenksels die onverhoeds als konijnen uit de hoed tevoorschijn springen verschijnen en gloeien in mij adem zoeken of een doodgeboren geesteskind dat de uitgang van het broze labyrint niet vindt zoals ik rusteloos vastloop in verdichting…

het hart slaat lettertekens in rood gedoopte riethalmen griffen een spijkerschrift op z’n kop het hart hamert slaat littekens het laat zich moeilijk lezen…

Mijn lopend onderzoek naar zittend werk staat op het punt -na een vliegende start en een staande ovatie- stil te vallen. …ik lig er wakker van.…

later toen mijn woorden rijpten en met trage wiekslag neerstreken binnen de krijtlijnen van de nacht voelde ik een geluk het was te groot voor mij…

in oude lagen van mijn ziel waar slechts scherven slapend rusten danst de grote grijze zee een trage trage wals in mijn hart de kleine catacombe golft een zee in heldere taal die op haar moeder wacht…