Het zeugma is mijn grote vriend Krijgt nooit de eer die het verdient Al die wonderschone combinaties Efficiënt en ook nog gratis Zaanders zetten koffie, thee en over Op stak de man een pijp en neer de rover Wil men eend of oorlog voeren Verkiest u jonge of ouwehoeren Tuig op een boom en buurman af Zwijgen is goud en als het graf…

op de bodem van de diepte lag als een oester een weerbarstig woord onderzeese stromingen kwamen en gingen bleven haar beroeren gestaag schuurden ze over en langs het gesloten fort ze werd weker minder stug een trage transformatie met het verstrijken van de tijd herrees ze aarzelend uit haar as de wedergeboorte van een woord…

Mensen kunnen sterk zijn als een beer, met een geweer of een kanon, en zwemmen als de snelste vis, met zeilen of een motor, zelfs vliegen kunnen ze met grote vleugels die niet hoeven te slaan en dus geen echte vleugels zijn Een vliegtuig is een tuig de ware vlieger is de Vlieg Alle vogels zijn jaloers op haar want zij draagt de…

Heer Dofferhoff, graag moge ik u wijzen op een der voorwaarden van een gedicht: het hoeft immers niet altijd - zulks dient u toch te weten - te stroken met het weer, het weerlicht, waar het licht lang niet zo licht schijnt in de schoot der waanzin c.q. waarheid, i.e. wegversmalling der weerzinwekkende weerspannige weeromstuitvliedende…

jij en ik voelden ons nooit geworteld elkaars taal verstonden we niet hoe lest men de dorst naar rakende woorden onder onze blote voeten schuift schurend los zand konden we elkaar eens van kroon tot wortel spreken…

Flirten met Poëzie Hij ziet het riet met pluimen strijken, voelt zacht en troostend zuiverheid als een rietzanger een lief verleidt, hier zijn zinnen wat ze lijken. Hij kijkt naar witte duiven in hun vlucht en dicht het maagdelijk verlangen van de wind, gevangen in een liefdeszucht. In de echo van zijn zinnen klinkt de zielsverbonden schreeuw…

tussen het fijnmazige en het grofkorrelige woord borrelt een drassig moeras waarin dikke taal een modderbad vindt om zichzelf vast te kunnen zuigen witte onwetende ongrijpbare woorden zwemmen in een zacht bad van zand zinnen van jou en de ander gewikt en gewogen in een benarde teil van staal onderdak en uitzicht voor schoongewassen…

letters zweven zoals vlinders naar gekleurde uitnodigende bloembladeren naar een door hen te vormen woord op zoek naar hun plek in een bloemrijke zin en gaan dan zoals vlinders doen op zoek naar de kern het hart naar daar waar ze ooit zullen worden gelezen daar waar ze een onmiskenbare samenhang gaan vormen – een begin van een nieuw…

Voor E. Amantes Amentes wie zei dat ook weer zo kort en zo puntig twee woorden, niet meer Amantes amour, ja het schiet mij te binnen amour dat is liefde 't is dus: zij die minnen Amantes zijn dol en verliefd op elkaar volgens Terentius, da's menselijk, nietwaar Tot zover niets nieuws maar wat zijn die Amentes, als hij die verliefd…

Wie is die luizebol daar bij Van Dale is het die krullebol van Ton den Boon verbale parasiet, die schaamteloos Woorden mengt en daarna gaat vermalen zijn lexicon vol modieus en anglofiel vertoon daar ga ik echt, ik zweer het u, geen stuiver voor betalen Een grove greep van grijpgraag en de gier -een luchtzaksnorkelaar op goudpapier- '…

Lang geleden las ik ergens niet in de margriet of story viva linda tina nee gelukkig niet En of u mij geloven wilt dat interesseert me even niet maar wat ik las dat was een visionaire theorie De zinnen die wij construeren gaandeweg ook formuleren zijn in de kern, in nucleo voorzien van fundamenten Van naamwoorden zelfstandig aap…

Oh, ik zou willen dat ik 'n dichter was, nou, dan zou ik het echt wel weten, dan liepen mijn dichtregels in de pas en zeker op rijm om niet te vergeten. Oh, ik zou willen dat ik 'n dichter was en dat een ieder dat overal zou weten. Dat als de dood mij behindert in mijn pas, mijn naam nog niet zal worden vergeten. Oh, ik zou willen dat…

Elk vogeltje zingt zoals de natuur het heeft gebekt, dus heb ik ook mijn repertoire een keer gechecked. Of de grote woordenstroom uit mijn eigen mond, in ieder opzicht de normen van fatsoen wel doorstond. Het resultaat van dit zelfonderzoek heeft mij verrast, want menig geuite term was zeker heel ongepast. Hoewel ik sommige grofheid toen heel…

het zal niet meer zo lang duren hooguit nog een paar uren voordat wij van het jaar tweeduizend negentien afscheid nemen met sterren vuren kleur en dennengeur ik dank U o mijn God voor wie zacht onze handen de handen van Uw kinderen strelen met ons delen blijdschap en verdriet in ‘t hart dat op U ziet Uw wonderolie giet…

~ 2019 revisited ~ Ook dít jaar stelde uitgever Van Dale In casu taalgeleerde Ton den Boon De vraag welk modewoord in het patroon Van kanshebbers de shortlist wel zou halen Van uiterst inventieve combinaties Tot één geheel gesmeed en heel frekwent Door menigeen gebruikt, tot zeer recent Maar zonder misverstand of aberraties Zo…

de dichter dicht voor even het hiaat in zijn gedachten hij haat de ledigheid dus wil hij dit verzachten de tijd vullen met woorden dat ligt in zijn vermogen een vleugje poezie heeft hem altijd bewogen…

Klim op toppen van de decemberwind om steeds de mooiste zee te zien in elke golf hoor ik een oud gedicht elk woord spoelt aan en wil een plek om rustig te worden begraven, Als het tij zich keert om door iedereen weer op te graven, zinnen zoeken houvast hun wortels diep in het omwoelde zand, omdat de storm van verandering nooit liggen…

Onderschat de diepte van de woordenschat op de lange duur als ik hierin ten onderga, een kansloze strijd tegen taal en tijd, denk je dat je alles hebt gehad vertil me aan de last van de loden- en de bodemloze letterkast, waarin het doel en weg wordt ondermijnd, denk ik zin van onzin te kunnen scheiden, zonder schijn van zelfingenomenheid…

Een dichter kent voor zichzelf geen geheimen in het spreken is hij niet verwend, het doel dat alles wat hij ziet een woordspeling betekent, het gevoel ligt in het schaken met de regels als tijdsbedrijf Hij verliest zich in bloemrijke taal als symbolen die zijn ziele-stilte weids wil verbreiden in een woord, waarin begin en einde…

Tussen breedsprakigheid en nietszeggendheid spreekt de nuance. Tussen kortzichtigheid en misverstandigheid lacht de humor ons toe. Tussen ernst en lichtvoetigheid toont ijdelheid een spiegel waarin clowns ons laten kijken. In de ruimte die ze zelf scheppen dichten dichters hun gedichten. In de ruimte die ze zelf zoeken vertellen narren…