ik hoorde je stem in zachte muziek een hand streelde mijn haar op de rand van dromen ik wist dat jij zou komen het was voorzegt ook voor de muziek was al een bijrol in deze seance weggelegd het was geen mystiek uit onbekende verten die mistig schimden maar een gewoon menselijk contact in gezamenlijk dromen we voelde warmte…

jij hebt mij een heel leven kleine stukjes warmte gegeven je deelde niet alleen met mij maar met zovelen geluk kregen wij erbij jouw presentjes wisten de juiste tijd maakten geen keuzes kenden noodzakelijkheid jouw hart voelde waar de spanningen langzaam opliepen nog zonder misbaar jouw blikken netwerkten en streelden ongemerkt…

ik zag je als schim van een kleur in een warme vlucht lucht met een zwaai zonder geluid op goed geluk we hebben stilte ontvild zodat ook de schelheid van tonen in gewone spraak naar buiten kan komen zij spreekt zonder woorden maar wil graag begrepen zijn zonder de religieuze hype van eigenwijs waar blikken spreken kent stilte…

zij heeft in bewegen de zegen van boven gekregen lenigheid en souplesse als ultieme gift in een lach die aanstekelijk is een heerlijk natuurlijke performance die je meeneemt en vaardigheden geeft in een wereld waar talenten geen centen verdienen is met het uitwonen van je lijf maar waar plezier leidraad is in het speelse…

mag ik je hand gewoon om even vast te houden de warme binnenkant een stukje van je lach die jij mij liet zien toen ik je toch nog heel plotseling zag totaal onverwacht trad uit een samenloop van omstandigheden dit wondertje in het heden mijn hart sloeg over toen jij er was en alles weer jouw stralende liefde gaf volmaakt is…

ik heb je pas aangesproken in je tweede leven toen je het eerste vergeven had in herwonnen vrijheid waar woorden de muziek kleurden zinnen de melodie gestalte gaven in een zich steeds vernieuwend refrein dat zong van zon zomer en warme liefde om net als regen en kou weer immens van te genieten recht uit de hemel in samen…

influenzen een Staatsloterij met enige wensen #ik doe niet meer mee# na ontvangst van 3 nullen kun je best anders lullen aan tafel bij Jinek is er plots niet meer zo’n grote bek ga eens op een IC vloggen in het echte leven inloggen nou ja, er is al genoeg gezegd misschien ben je wel aardig in het echt... ?…

je lach fluweelde zacht in tegendraadse vleug zij lichtte op uit het nog donkere van aangeleerde deugd liet sporen na in het ooit onbetreden nog egale vlak wiegend kwamen woorden in de koude buitenlucht zij wolkten naar behoren maar brachten onrust al snel terug ondanks het fluwelen vergeet jij nooit de tegendraadse rituelen…

na ruizelen en suizelen op warme zomerdagen lijk je nu toch eindelijk te ontwaken toont nog met ingehouden adem je opgespaarde kracht pas als jij weer bolle wangen lacht waait de rode stormvlag dan zie ik mijn muze weer laveren op de vlagende wind in een vliegend flaneren waarbij haren hoog staarten en je jas openslaat om krachten…

Als je na de eerste golf nog niet verzopen bent mag je van geluk spreken de tweede moet je aan zien komen doen we net of het niets is vergeleken dus adem inhouden zet je schrap voetbal supporters uitgezonderd je kan toch immers niet leven als leven zonder is en alle artsen zijn verwonderd schuim koppen zonder bal en ongeschonden…

jij laat woorden buiten zinnen dansen in een vrolijke extase van veelal ongekende kansen zich vurig laten zien in experimentele kleuren die als impact ook een nieuw begrijpen geuren de spraakverwarring is nooit babylonisch want feesten kent geen tijd samen genereert een geweldige gezelligheid in een carrousel van losgelaten…

mag ik voorzichtig je schaduw van de grond rapen om te proberen jou weer in reanimatie tot mens te maken we hebben gepraat de limieten bepaald die we elkaar in alle redelijkheid en na goed overleg op schrift hebben gegeven de werkelijkheid is echter heel anders gebleken natuurlijk paniekte haast tot chaos kon helder denken…

ik wilde altijd al meegenomen worden je blikken delen genieten van jouw lach zelfs je schaduw zou ik dragen zodat ik nog wat dichter bij je was zou graag dromen langs je ogen je zien komen in een onverwachte stap de kleine schrik later toch het handje voor lief evenwicht je edelsteent zon uit gebroken licht regent lente met geloken…

je ogen lachen zacht zing je een reeds lang vergeten lied waarvan het refrein mij ontroert alleen je vingers bezigen het vouwen van lucht een kleine aandachtvlucht die jou ontgaat en een lichte schaduw op stilte en rust achterlaat onopzettelijk of juist gemaakt ik zie je vingers stillen tussen restanten die langzaam uiteenvallend…

je haar piekt niet meer nu het herfstig is gesneden in een schitterende mêlee van lichtend grijs en het nog zomers opgelichte blonde bruin het is de nonchalante val die vitaal jeugdige krachten genereert volume geeft en in haar speelse eigenwijze tijd wat kleine lieve stukjes hemel presenteert waar donker dekkend uit dichtbij…

warm loopt droog zand loom door de vingers van mijn hand hun vrije val schrijft tekeningen overal op het strand dit vloeibaar zandgeheugen is de database van alle leven sinds het ontstaan waar lucht en wind al eroderend de nieuwste opslag zoekt krult vloed het eerste golfje dat in schuim alle aardse info verhult…

ik zag dat jij ondeugend het doosje met verholen gedachten schudde zij mankeerden ieder een eigen stukje werkelijkheid dat was nog kwijt af en toe als de passie overloopt dan schud jij de doos altijd ontsnapt er iets stouts waar jij als de donder achteraan loopt omdat je ervan houdt nog zijn ze niet klaar voor een zelfstandig…

ik heb me mijn hele leven al bezeerd aan prikkeldraad ik wist dat het er was en mij een slechte uitdaging gaf ik kon het nooit weerstaan moest altijd weer tegendraads gaan halen en schrammen waren legio er was altijd een bloeder in de regio nooit is mij een pad onthuld zonder die vreselijk scherpe tentakels ik banjerde…

Achter de horizon heb ik gezwommen in een zee met bloed en tranen een afscheid was niet mogelijk mijn huis en hart zijn stil verbrand ik kan de liefde niet meer uit het verband rukken mijn ledematen zijn moe van het tevergeefs lopen en hopen dat de grenzen opengaan in nieuw verlangen zodat het leed zich kan berusten niet langer…

ik zie steeds vaker de lach die blijdschap geeft die plezier deelt met anderen niet meer de lach die een ander geeft omdat je werkt en leeft zoals generaties geleden het heerlijk zelfbewuste is de kracht die niet afhankelijk is van de macht die een ander over je heeft die nog steeds vertelt hoe jij en je ouders moeten leven…