De stilte Sereen Leegte En het alsmaar dreigende Geluid Laat het niet eindigend zijn Dit leven als voortuin Zal men dan ooit verder het Universum In gaan Of niet meer als een baan Om de maan Heen…

Nee ons gaat geen offer te hoog Flying Dutchman moet in de lucht onze trots dat hoeft geen betoog voor gezichtsverlies zeer beducht. Twee miljard euro straks in de wind vliegen voor de driekleurige vlag en menig weerloos ellendig weeskind met vijfhonderd hier niet wonen mag. Het is niet het virus dat ons kwelt maar de maatschappij die ons…

toen wij voor het eerst hoorden over de vernietigende kracht van het onzichtbare virus was het duidelijk te laat al om het de rug toe te keren tot het ons de vrijheid benam alle wegen te gaan en te staan namen wij er slechts kennis van als een voetnoot bij het nieuws dat ons niet verontrusten kon allesbepalend is het geworden voor…

ik zag jouw handen motieven wegen fronzen in je voorhoofd waren info aan het lezen je oogde scherp voor een goede balans nooit zijn zorg en economie zo tegen elkaar afgewogen ethici hebben ons in begeleiding behoorlijk bedrogen mensenlevens zijn niet af te lezen in een euro bestand de structurele ongelijkheid…

er stonden bloemen stelend in een kleurrijk bed geurend naar superieur helen zij bogen al bijna volmaakt onder hemelse schoonheid die door hun genen was gemaakt toch keerden ook zij hun harten naar jouw verschijnen jij lachte en bloeide op in een paradijselijke groet ik zag deze scene die in samen gaan alles aan elkaar…

blauw keer ik terug naar jou schalt de radio op twee de muziek waarop wij dansen terwijl de wereld buiten zich langzaam opmaakt voor een nieuwe start als wij onze deuren openen om de warmte te proeven van het elkaar ontmoeten dat ontsnapt aan het virus de zo gehoopte toegift is met opgeheven vuisten zwaaiend naar het monster omarmen…

vreemd kijkt de kamer mij aan de balans is verstoord alsof er niets meer echt bij elkaar hoort alles toont een eigen gezicht in het nieuwe licht dat is gaan schijnen het samen is snel aan het verdwijnen waar tijd liefde in verbondenheid heeft gebracht is alles zich ineens bewust van nooit gebruikte kracht is er nog plaats…

op de loer liggend met giftige harpoenen als druipende tanden die ons bijten moeten luistert lachend virus de stuurlui aan de wal die altijd ongeduldig het beter weten claimen voor opgehokt de mensen die toch beloond moeten voor het geoefend geduld als meeuwen schreeuwend vertroebelen zij drammend de dreunende boodschap die met wijsheid…

wij hebben de afstemming gemaakt door elkaar aan te kijken proberen te begrijpen wat en hoe je denkt in basisvergelijken genieten in openstellen van rust en vertrouwen in van elkaar houden vingers raken maken contact verdiepen centrums in samen verplaatsen moduleren energie voor opslag en gebruik in twee een zijn in…

De stilte van de bomen, de akkers en het riet, de stilte van de bomen, wie kent en hoort ze niet? De stilte van de harten, hun zucht en stille klop, de stilte van de harten, wie hoort en ziet ze niet? De stilte van de doden, hun rust en ons verdriet, de stilte van de doden, wie schreit en rouwt nu niet?…

ik voelde je warmte zag de kleur van je aandacht hoorde je naam in passeren kruiste je blik wist dat mijn leven de wending zou nemen met jou als middelpunt van mijn bestaan je lach had al jouw talenten op ingenieuze wijze verpakt jij was de begroeting in ontmoeten met ogen die spraken om zo liefde in woorden nog intenser te…

nu thuis te moeten zijn is de onbegrepen kunst van wie zwerven moet om in de vitale menigte zich telkens vol te lopen aan het losbandig leven de volle vrijheid geniet hij eenzaam maar niet alleen in het stil luisterend kijken naar de immer bonte stoet die de vele maskers draagt van mensen in maskerade alles wat hen bezigt ziet hij van…

zwartgallige angst heeft een lichter kleurtje gekregen omdat doemdenken de laatste tijd uit vergaande slijt ineens tot nieuws is verheven en doordat het patina van de publiciteit dolgraag de donkere kanten van alle emoties verlicht in hun jacht op potentiele klanten stilte regeert uitgestorven straten argwaan schijnt nog…

ik weet het allesomvattend is het maar weet je het gaat voorbij als wij volhouden om niet te vergeten dat wij er zijn om elkaar te steunen ik kijk ernaar uit weer vrij te zijn in het gaan en staan de ontdekking koesterend van werkelijke waarde die wij vergeten leken omdat zij niet vanzelf voor zichzelf spreekt ik vertrouw morgen…

ik zag witte handen waarvan de lange vingers behoedzaam gordijnen open schoven langs zingende rails een been dat steevast gehuld was in een onbestendige kleur rok die nu de gok waagde om eindelijk lentelicht te dragen zo oplichtend werd de scene compleet die in slow motion bij half duister zonder woorden even bedreigend…

mijn schrift was ineens zijn krullen volkomen kwijt ik schrok want wat bleef was een hakig en hoekig geheel kaal zonder versiersel als boogjes en andere tierelantijntjes schreeuwen woorden hun armoe in emoties en andere affecties hakken humeuren de kleine muziek van mooi lopende zinnen tot wegwerpmelodie nog heb ik…

Bij menig ellende vraagt de mens aan God: 'Waarom?' In heel het leven doof voor God, ondankbaar en stom en nu klinkt er hulpgeroep naar Hem, alom De wereld in de greep van satan en mensen, doet velen naar de komst van de Verlosser wensen Het hart van menigeen is versteend, bot en kil Ellende, dood en verdriet is toch wat de mens wil? God…

onzichtbaar reist sneller dan razendsnel wat ieder infecteren kan tot ademloos de longen ons het leven laten laten grommend wild spugend met wilde de holle ogen vreet met ontblote tanden het beest zich in ons leven dat het gierig van ons neemt het gekroonde virus slaat de wereld in en om het hart met angstige achterdocht voor dicht…

ik heb met haar onder het wolkendek geslapen de schaapjes hebben wij later uitvoerig geteld voortzeilend langs de wind zijn wij de einder voorbij geweest in het ondergangsgoud naar rood het lichte wit kreeg body in de avond uren zacht droop condens uit de donkere kant lichte thermiek deed ons weer stijgen in het overzichtelijk…

ik heb je wereldje zien spelen met armen en benen gestuurd door een onmetelijk groot hart waar je nog handen tekort kwam vulde de blik in je ogen met warme liefde het gat nooit heb jij iets opgegeven want leven was voor jou geloof en hoop met als basis goedertrouw het meest bijzondere aan jou was je lach die je niet zomaar…