Hoe we daag'lijks lopen op de puinhoop, hoe kan het dat w' er niet op uitglijden,  wegzinken in die modderige stroop? Is het omdat we ons elke dag, en elk seizoen omringen mogen met al 't meanderende veranderende, nieuwe ontmoetingen met inzichten, soms een zoen, vers eten tot ons nemen vol zon, maan en sterrelichten, omdat het water waar…

Dit kan niet worden gedicht zal altijd open blijven de tijd gespleten in voor en na met daartussen het gat met de brokstukken van levens razendsnel verspreid over zoveel zielen, gedachten, woorden, beelden vliegensvlug en overal verbijstering verslagenheid woede de tijd zal het niet leren.…

waar wij in kleur het leven in balans houden ontstijgen gouden momenten onverwacht het bestaan als zwart en wit bij gelegenheden samengaan straalt soms de gloed van een stukje hemel ons tegemoet tussen diepe stilte en overdonderend applaus bloeit de saamhorigheid in wederzijds respect en trouw zij zijn niet weg maar aangelicht door…

Ze schijnt, volop. Verwarmt, nog meer Gezicht opgelicht Gloeiend gericht Maak ik dit kleine Gedicht want O, Wat is ze welkom! Onze heerlijke zon!…

Er waait een heerlijk windje door het bos Als ik probeer gedachten weer te geven Omtrent -hoe kan het anders- dood en leven Te midden van de varens en het mos Het huis ligt zes mijl van het plaatsje Oss In stilte is het dat de bladeren beven Om dennen is het dat libellen zweven En ook een wit, gevleugeld, sierlijk ros Toch heerst er droefenis…

Denkend aan Holland zie ik vanaf nu voortaan 40 stille zwarte wagens plechtig door het laagland gaan over wegen en rivieren in dat groene weidse land door een laan vol populieren mensen zwijgend langs de kant ieder in zichzelf verzonken met een scherf van het verdriet met de woede en de beelden uit dat onbekend gebied 40 stille zwarte…

Veel treurigs is er op de wereld gaande: Tsunami, oorlog, aanslag, watersnood, Een vliegtuigcrash met alle mensen dood, Familie wordt in een klap nabestaande. Vol onbegrip, vol woede en vol pijn.... Je zal verdorie nabestaande zijn...…

Het schorem dat de dood heeft afgeschoten Stampt met zijn botte laarzen door het kwaad Een zwarte hel waarvoor geen woord bestaat En plundert met zijn grauwe grove poten Bezoedelt tere koffers lieve tassen En zal die klauwen straks in onschuld wassen.…

opgewassen tegen het trage luchtruim klimt het vliegtuig langs klauterpaden richting het afgeschoten raster, de hoogte eigenwijs oneindig, aan boord enkel vertrouwen en de dood was nog niet geschonken afgrijzen bedekt met brandend vlees, de geur van vernietiging en valse verklaringen, niemand wist en niemand deed, doch nu het schreien…

Verheugend nieuws vermeldt mijn krant (Die heeft dat van welingelichte bronnen): De trek van criminelen is begonnen, Ze trekken naar het zuiden van ons land. Laat criminelen rustig zuidwaarts schuiven, Met veel plezier zal ik ze uit gaan wuiven.…

ik ben geïmponeerd door de immense muren de vele stenen gevoegd met stukjes leven uit een lang vervlogen tijd handen hebben gesjouwd en gebouwd samen gevouwen in gebed de hoop op een spoedige voltooiing is al te vaak voorzegd nog spreken de stenen over de cultuur van eeuwen met hun naam in de groeven is het monumentale erfgoed door…

hoe komt het toch dat we massaal juichen voor elftallen, die in den vreemde doelpunten scoren over bommen en granaten wordt weinig gesproken terwijl de dood scoort op de rand van ons geweten hoe schuldeloos zijn wij dat we blijven toekijken?…

We gaan in Duitland voortaan tol betalen Maar lekker racen op hun autobahn Daar is met zo’n vignetje niks meer aan Toch kunnen we dat weer op hen verhalen We heffen voor toeristen uit dat land Gewoon een kuilbelasting op het strand.…

Wie ondanks alles toch nog was gebleven Na kruistocht, heksverbranding en zo voort Zelfs misbruik - weliswaar met angst en beven Maar terend op geloof had aangehoord Wie homohaat met kuisheid had verweven Zich niet aan nepotisme had gestoord En zo door wat in Kerkesnaam misdreven Wel zwaar maar niet fataal nog was verstoord Ook hem zal het…

Respect op ‘t voetbalveld en geen racisme Ach Piet van Hooijdonk wat zeg je me nou Je schudt de rode kaart zo uit je mouw ‘Gekwetst zijn’ is het nieuwe populisme Goh...Patrick Kluivert...knechtje van van Gaal Hup Holland hup...alweer een grof schandaal…

hij patste wat rond hyper door testosteron een lijf getekend door winst en zware verliezen stoeide met gewichten die wij nooit konden liften uitte wat klanken die dumbells spontaan deden dansen getergd liep hij langs op zoek maar een prooi mij keek hij niet aan zag ons op zeker niet staan ik zwaaide bij weggaan hij lachte en wilde…

Als voetbal niet ons leven domineert dan is het tennis of de Tour de France. En ieder jaar dan lijkt het of die dans van sporten ons geluk steeds produceert. De oude bard, die duidde het geheel: Steeds wij de spelers, ’t leven het toneel.…

Wij gaan de waarheid niet voor u verdraaien Uw bank heeft nog een rommelhypotheek De derivaten zijn ineens van streek Er blijft te weinig over om te graaien Wij zijn echter bereid als u blijft sparen Uw geld tegen betaling te bewaren.…

weer broedermoord maar zij die aan de touwtjes trekken worden nooit gehoord steeds genadelozer wordt de strijd het gelijk zal zegevieren door de wapenkwaliteit de tijden van weleer keren in het oog om oog en tand om tand de mens heeft niets geleerd democratie is slechts een spel om naar te kijken de macht blijft steeds bij hen…

Als reiziger ben ik vandaag geschrokken Mijn juffrouw op het spoortoilet verdwijnt Om 'nieuwe normen' wordt ze naar het schijnt Met schoteltje en borstel doorgetrokken De grote boodschap die NS ons gaf Daar veeg ik kort gezegd mijn .... mee af.…