de klok, de tafel, de stoel, 1 april, 2 april, 3 april, 1e klas, 3e klas, 6e klas, het tempo was constant en de klok tikte langzaam maar tijd passeerde ernaast misschien moest ik geduld kiezen in plaats vaan haast…

je jurk raakte doorschijnend aan je frêle figuur dat blond gecomplementeerd werd met een stralende lach je ogen zouden zo kunnen zijn weggelopen uit de mooiste verleidingsscene in de geschiedenis van elk groot theater in dartel licht dansant bewegen wist je ieder een goed gevoel van eigenwaarde te geven omdat jij talenten…

Ontdek hoe leuk het is om te staren naar prachtige beelden in de hemel waar zij onbezorgd en vrij voorbijglijden maar ook vrijwel hun hele leven wijden aan ontwikkeling een ongekende innerlijke rust uitstralen maar ook trillen bij de geringste windkracht. Op welke wijze partijen met verschillende inhouden en vormen ontspringen waarin dromen spiegelen…

ik zag dat je droomde jij die altijd lachte vertrok je mond naar het ongewone een gespannen strakke mimiek met ogen die draaiden en nog even voorzichtig de werkelijkheid aaiden ik raakte je handen en gezicht in een warm dichtbij komen jij in een langzaam terug uit nare dromen zuchtte diep keek me aan ik hoorde je woorden…

ik heb mijn hele leven gelopen op zoek naar de mooiste bloem het liefste woord de intrigerendste zin voor een excellent gedicht om dat jou als verrassing aan te bieden om zo de ultieme verbazing op je gezicht te zien jij die al zoveel van mij wist jij hebt al de mooiste stukjes van mijn ziel gezien daar waar wij samen opengingen…

zacht schoven zij aan bij jouw tafel om maar dicht bij je te zijn jij die altijd hun pijn wist en verlichtend deelde je vingers trommelden een liefdevol ritme dat vroeg om mee te doen waarbij je moest kiezen samen in volgen of het tegendraads touche ogen keken vingers voelden de maat een echt neuriën maakte hen paraat…

je vingers streelden liefdevol de beduimelde hoeken van de veelgelezen bladzijden recht in de oudste editie ging het vaak over goed en slecht er was geen nieuwlichterij maar wel historie die de eeuwen hadden gegeven ter nagedachtenis in merkwaardige parallellen waren dezelfde fouten niet te vermijden het goede bleek heimelijk…

ik heb jou eigenlijk nooit horen zingen wel parelden de hoogste tonen verrukkelijk in lach het was meer neurieen waarin de melodie een eigen ritme had de fonetiek van woorden bleek van ondergeschikt belang voelen en begrijpen van stemmingen bepaalden de magische kleuren van je zang als geen ander wisten jouw flitsende…

ik zag hoe de omgeving jou meer en meer begon aan te spreken vergeleken met vroeger pril was nog de interesse maar groeide in frequent contact iedere keer als jij het zag je hervond stukjes herinnering waarvan de afkomst zonder raken langs je heen ging nu lijken alle zaken steeds meer deel van jou uit te maken bij jou te gaan…

ik voelde hoe jouw vingers mij raakten en in contact een ander mens van mij maakten leeg had ik mij voorbereid blokkades geëffend en de wegen geschoond van eigendunk en dwarsheid overweldigend was jij binnen gekomen nog virtuozer dan ooit in mijn stoutste dromen jij had het format dat mij doorhad…

Wat is je land meer dan een stuk grond, waarop je ouders woonden en jij er geboren. Mijn platte land van sloten, rivieren, van weilanden, rijen bomen, van een kust en van duin, van zeilboten. Waarin nu zoveel andere mensen komen wonen die zich hier langzaam nestelen, hun kinderen over 'mijn' land praten die elke zomer naar het land van…

er brandden lichtjes in je ogen ze twinkelden ondeugend snel lichtten op in kleurrijke bogen hemelwaarts ontzettend fel in gebed met zwart leefden zij van jouw gebeden die troostende compassie gaven uit de warmte van je hart mensen die al zwaar hadden geleden voor wie de wereld geen liefde had konden nu ook eindelijk in…

Vogels zweven biddend in de lucht op de luchtdruk van bommen en granaten. De lente van 2022 is gekleurd met bloed. Verwoeste steden, geknakte levens. Miljoenen mensen op de vlucht Die huis en haard moesten verlaten. Soldaten strijden en sterven voor volk en vaderland. Hun vrouwen en kinderen op weg naar een veilig land. Zonnebloemen bloeien…

Langzaam glijd ik voort sporen in de stille straat klein, maar groot in kracht Wat is het fijn om steeds weer avontuur te zoeken, vanuit de rust en vrede die ik bezit. Ik bewandel een gladde ondergrond waar ik een gangetje passeer terwijl ik sporen achterlaat op het droge wegdek. Van een frisgroen blaadje tot een oude boom, kom ik ze allemaal…

ik heb je altijd al gevoeld als vluchtige kleur in plotseling ontmoeten een surprise uit onverwachte bronnen die hun natuurlijke liefde aan de wereld belangeloos schonken als surplus van leven pas later heb jij gezicht gekregen in volwassen nuancering van meegekregen talenten op jouw plaats in het bestaan daar is de lach…

Een oorlog is een huilend kind onder het puin van stukgeschoten steden Na het kabaal de stilte De wereld valt in spiegels uiteen Wat eens was is zwarte rook Waarom het ging blijft onbegrepen…

ik heb altijd de echo’s van je woorden gehoord met de nadruk op het leven maar nu lijken je zinnen alsmaar iets van hun kracht te verliezen diep van binnen ook de spirit in oogopslag en weerwoord het helder blikken gaat wat inschikken nochtans is je aura buitengewoon vitaal gekleurd spreekt lichaamstaal nog altijd voor haar…

ik was even vertrokken later wakker geschrokken door een mij onbekend geluid ook de sfeer voelde niet thuis er was iets met de tijd die ik moeilijk kon dateren naar de kleding die zij droegen in een exposé uit weleren het waren vrienden en bekenden zonder familieband zij wisselden woorden zonder te zijn gekend…

Naar buiten keren het raakt me diep in mijn hart een lente is terug. Hoe ik het pad van het leven bewandel waarin dagen blauw verlicht worden door het strogeel van de zon terwijl mijn stromend bloed kleur van de groene bladeren aanneemt Ik raak van de weg en beland in het eerste kwartaal tegelijk blijft tijd doortikken. Hangend aan een…

ooit heb ik het donker in je ogen zien bliksemen opkomende tranen die van kwaadheid vervloeien een losbarstende bui waarbij woorden in staccato hun gif hagelen in afwachting van de vallende wind heb ik mij omgedraaid ben weggegaan om jou even de tijd te geven woede af te reageren met regen in een opklarend ogenblik…