Veld witte bloemen Stijgt op achter de duinen Een havik verschijnt…

warme lucht ontvlucht de staart van de stofzuiger ficusblaadjesdans…

En zijden vleugels de Heer had het haar beloofd Uit de hemel dank…

het rijpe koren de halmen zwaar gebogen klaar om te oogsten…

vier en veertig jaar als ik deze haiku lees zie ik niet meer scherp…

De mensheid heeft haar parasol geplant, schaduw valt over een half verlichte wereld. De zon lekt over graven, tekens van ontmoetingen, mededogen gekerfd in stenen. Waar licht komt baden, rekken luie schaduwen tot een nieuwe dageraad. °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° uit de bundel: - Wie de zon ziet,mag het zeggen. -…

Wie het licht van de zon kan zien, draagt de kinderen van de wereld. We schieten gaten in de maan, waardoor onze eindigheid zal schijnen.…

over de lat heen armen in de lucht, juichend, je hebt het record!…

herfst: opgesloten achter tralies van regen in je eigen huis…

gaat water lopen angstig door vele goten bang van riolen…

drie en veertig jaar dat boek lees ik later wel eerst de kinderen…

een herfststorm steekt op als het niet regen regent regent het blaadjes…

zaadbollen kleuren papavervelden maanrood zielen bedwelmen…

scherpe woorden flitsende demarrages de Boss is terug…

een koe die graast op zulk kort gras kan niet an- ders dan boe roepen.…

Voedzame velden Veranderen in chaos Sprinkhanen vluchten…

na zonsondergang in goudgerande wolken het laatste landschap…

de bijl kapt het hout zakken vullen zich met graan voor de winter komt…

mijn horloge sprong van me af als een vis en dook in het water.…

als de zon verdwijnt dan volgt de nacht met de maan dat is zekerheid…