lopend door het bos wandelt een tak met me mee beelderig passend…

Eenden strijken neer de waterspiegel klievend wolken klieven mee.…

Een blije zon al krokussen schuilen in 't gras, toch een klein wonder.…

na het driftig schrobbelen en liefdevol scharrelen gaan ze kakelen.…

mijn leven ontaard als een stervende vogel vleugels naar eeuwig…

in de koelkast groeit zelfs de venkelknol door waarom nog somber? stelpend: om mij wattige wolken zon op mijn huid bij de stille sloot steekt hij zelf de loftrompet narcissus dat verre duin in de zon op haar rug een lome vrouw kijk nou die meerkoet met plastic overschoenen pvd!…

spitsneus kraaloogjes stil stekelig opgerold en plots verdwenen…

dubbel glibbergroen duikt de koude modder in kikkerdril op komst…

De staat zal baren: een regelnevenleger van ambtenaren…

sapstromen zuigen knoppen op volle spanning bomend de lente…

Terwijl de storm raast, besluipt me binnenshuis een rust, ik ben geaard.…

bij de voordeur vind ik uitgeplozen mos de lente begint…

Grond, gedeukt, geblust, horizonnen die vertrekken, een waterige zon lekt. Randschrift in heuvels, brokken gebroken licht, baanbrekend gedicht. Grafstenen, rechtop vervreemding van de doden, geschreven in de zon. Slagboom van de geest, houden dromen niet tegen, in een vloek of zucht. Groetings aan schoonheid broze momenten van vreugd…

stokstijf als de dood ijzig turend naar leven splijtend het water…

met zeven slagen helpt de klok mij uit de droom op het droge…

tussen de zuilen van de tempelruïnes groeit een sprietje groen…

Steeds weer een glimlach ook als het vreselijk stormt, slechts om de ruimte…

met mijn mond vol sap proef ik het verschil tussen appels en peren…

glijdend als een zwaan vaar ik sereen over zee genietend de rust…

als weerschijnvlinder fladder ik over water en spiegel mezelf…