Slepend door het zand Treurig zandkorrels tellend Gebroken vogel…

zo fier en blozend bloesemen jonge twijgen aan mijn oude stam langs rijpend koren droom ik lomer verzonken in goudglanzend licht het verwaaide blad bedekt mijn aardse wortels vol melancholie zacht, nog ongerept dwarrelt op mijn kale kruin een sluier van sneeuw…

1. wanneer de zon bloost bij het prille ontwaken zoende haar de maan -------------------------- 2. zee bron van leven zij die alles deed ontstaan wordt soms moordenaar ------------------------------ 3. water zo helder dat het de hemel weerkaatst of is het de hel ------------------------------ 4. 's woensdags met je oor tegen…

Koppel ooievaars meten zich met het wasgoed even, even wit…

Vogelpoep vergleed schaatsen gaven nog geen klap de laatste ronde…

~ de paardenbloemvlek op mijn zondagse jurkje rook naar sunlight zeep ~…

Einstein stopt zijn pijp denkt nog eens na en roept uit: relativiteit!…

het eeuwig groene tuinpad van mijn vader blijft unforgettable…

op het zebrapad een meisje met grote tas een boodschappentas…

Ik denk dan, Doutzen ongelooflijk lekker wijf loop naar de catwalk…

De hersenstam stokt ruggenmerg tegen pijnboom de hardheid dringt door…

Tikkend en rammend Op toetsen daarvoor gemaakt Ontstaat mijn gedicht…

koud staal verbrijzelt porselein uit verleden tot scherven huilen…

de dagen lengen Koning Winter blijft nog wat hangen in een web…

de maagdenpalm mariablauw knipogend vroeger dan ooit…

Achttien duiven - bij het zwenken schitteren achttien buiken bloot. Kon ik maar met hen figuren schrijven onder de zon...…

alles ingezet de hoogste top al bereikt wat nog te doen dan…

Verbogen stukjes Passen niet meer aan elkaar Mijn levenspuzzel…

De bestudering Van het grote oppervlak Vermoeide ogen…

Aan de vijverrand was jij voelbaar aanwezig: het gemis verlicht.…