decemberduister knoppen aan kale takken voorspellen lente © Jan Bontje 2005…

jonge nefertete geplooid in haar handdoek in finse sauna…

Na vele jaren zijn ze elkaar nog steeds trouw, zó bewust van sleur…

mijn lievelingskleur in het blauw van de hemel en de ijsvogel…

vlokken in vrieskou lantaarnschijnsel op de weg sneeuwkristalletjes…

vruchten op de schaal door niemand opgegeten kleden zich in grijs…

de brandende zon wordt verzwolgen door de zee op de zandbank - het is altijd lente in de hal van het station bij het koffietentje de zorgvuldige achter de nieuwste computer wacht op zijn beurt de van der made weg maalt de polder tot waste land eenzaam spelend kind investeringen van een wandelende tak zondag in de file…

De heldere maan maakt van het meer een spiegel een wolk breekt het glas…

Bevroren vijver, het ijs rond gouden vormen maakt diepvriesvissen…

spinrag om het hoofd slakken kraken op het pad de krant stipt op tijd…

Als op het kerkhof de doden konden praten zou stílte leven…

De laatste blaadjes houden zich vast aan de boom, herfststorm laat ze vrij…

Kerstmis herinnert aan liefde, licht en vrede waar ging het verkeerd…

Uit de gewelven de zachte stem van cello die mij verwoordde. Geen tranen waren gevallen, afscheid was kus, en: vrede, vrede. Het paradijs was zonnige kerkhofstilte, de hemel was blauw. Je wist je einde voltooiing van je kunstwerk, grensloze liefde. Jouw stem was stilte van eindeloos aanbidden…

riethalmen ervoor water op de achtergrond wind waait erdoorheen…

duistere schimmen in koud hout kraken kraaien de heldere nacht…

Als de bamboe bloeit bloeien ze allen samen en sterven staande…

broos verligt ze traag pakt het kindje stralend aan weet haar cirkel rond…

grijs voldaan proeft hij kalm de laatste herfstregen - hij heeft liefgehad…

Killere dagen Persephone is geschaakt alles sterft langzaam.…