Zijn inborst leefde vroeg in de lentemorgen in de dauw van mei.…

Hoofd vol gedachten: vijver vol opgewonden kwakende kikkers…

Het bollende wit van lelietjes der dalen glanst fijnzinnig, teer, omhult lief en kunstzinnig een klein, onzichtbaar venijn.…

Mediteren is de kikker én de vijver de sprong én de plons…

Hoe ouder de boom des te blijer en malser de blaadjes in mei…

In het hoge gras blijft dat verkruimelde wit opeengedrongen, wiegt losjes, toch standvastig. Fluitenkruid verwondert steeds.…

jezus dreef ze uit nu zitten ze in banken zich rijk te slapen Een interessant interview met Joris Luyendijk in TROUW prikkelde mij tot bovenstaande haiku. Zie http://bit.ly/1HOswe6…

het indringende zó in het oog springende van het eerste groen…

het mist zo zacht gelukkig staan de bomen nog bij zichzelve stil…

Kwaak en Plons helemaal verkikkerd op elkaar…

geknakte narcis verlaten op koude grond toch fris gebleven…

zij vergist zich niet: zij ziet de hovenier adam ziet ze nieuw…

zich vertakkend vertolken ze voor mij wanhoop biddag van de bomen maar morgen komt het groen…

kissing the earth... maar wie kust het koele kale raakvlak dan? noodzakelijk een engel hij tuit toch de lippen al…

de wind waait en waait het water stroomt en stroomt door alles van mijn ziel…

Een beek stroomt eeuwig, stort zich in zee en heelal. Zo blijft steeds Gods Woord.…

Het seizoen bepaalt het kan vriezen of dooien als sneeuw voor de zon.…

Oplevende bloem het ontsluiten van leven geslaagde aarde.…

wie ziet de stille in den lande gaan de bode van achteren vrij van zwaartekracht?…

Gezegend verdriet door de mooiste regenbui geeft morgenrood weer.…