toon me je ogen, ze laten me zien toon me je lippen, ze laten me voelen toon me je handen, ze geven me warmte toon me je hart, met al zijn liefde hou van me.…

in teveel licht lost het zwart van letters op waarmee ik schaduw wilde schrijven de intieme scene met jou op toneel tegen mijn achtergrond zal nu zeker zonder diepe contrasten blijven rest een vlak verloop met kleine hinten die de goed verstaander kunnen helpen op het pad dat ik voor ogen heb gehad…

onder tien gebroken nagels zat het vuil van vele straten elke dag snoof hij zijn eigen vieze luchten de stank lag diep in de kloven van zijn hand begraven ze rook in hem de hele stad ze was zijn zeep zijn enig stuk hoe zoet haar zweet als zij hem waste Uit “Cubanos y Cubanas”…

een glazen bol kaarsen flakkerden door koude tocht een slanke hand met artistieke vingers verstrooide licht uit tal van ringen haar donkere stem legde mijn leven feilloos bloot hoewel ik weerstand bood zij slechtte de muren rond mijn hart het gelag dat ik betaalde in mijn bestaan duidde de plaats waar ik ontspoorde wissels die…

ik was in de wolken maar meedogenloos brandde de zon op mijn nalatenschap tekende verstrooiing in een buiige lucht maar het feest was een regenboog verder schreef donker betrokken over wereld en waarden op een zichzelf vernietigende aarde het weer zat mij tegen de zon won een heldere hemel mijn testament heeft niemand gekend…

mens en dier in de vrije natuur een vriendschap van lange duur en met liefde betaal je de huur om te leven achter een muur die gevormd wordt door rust en vrede vroeger hebben wij elkaar bestreden maar die tijd zal nooit meer komen in mijn utopia…

de seizoenen hebben je klein en schuchter gemaakt bleek en onooglijk in het gezelschap van velen op een noestige stam maar vlak voor de oogst gaven warmte en zon alle kans om te rijpen zwaar van de suikers bolt jullie lach naar de boer die geen grand cru had verwacht…

Zo betrappen wij hen De zwaan met Leda tegen een muur Zijn vleugels bestoft komt hij te voorschijn In zijn lange hals stokt haar ademgefluit Zij kunnen het daglicht niet verdragen Aan onze blikken blootgesteld Verschieten zij van kleur Veer na veer vervaagt Nooit levert hij de beslissende streek…

je draalde draaide op één voet en klopte op de deur die als in uitnodiging half open stond verwondering in je ogen een bijna niet geloven de bravoure van een impuls die drempels overschreed toen je naar me keek weg waren gedachten over grendels en sloten in een ongewenst entree ik nam je uitgestoken hand jij ging stralend mee…

met kaarsen verloor de schemering zijn licht vlammen dansten warmte en intimiteit rond fraai gedekte tafels maar de muren kenden schaduwen van mensen die worden gemist waar vroeger het café nog vol liep bij de reünie speelt nu het gebeuren in zaal twee het afscheid is weer zwaar maar altijd zegeviert de hoop op een weerzien…

ik weet de polder in je blik kaarsrechte sloten samenvloeiend aan een verre horizon zie wolkenluchten vluchten in een oneindig blauw je trouw aan mens en beest op het ouderlijk land geboren en getogen op de boerderij wie heeft er tegenwoordig nog zo’n blik als jij…

Laat mij, laat mij even op je grijze slapen glijden naar het bronstig bonken van ons hart, toen de trein aan ons voorbij trok en twee lijven in een weide zonder einde, schaamteloos elkaar verkozen boven plicht en vaderschap. Nooit meer zou een man, een man, een vrouw, een vrouw, tot zeven maal bevrucht, beklad, veroordeeld tot een krijsend…

Zachtjes dein ik op de golven van geluk sluit de deur van slechte zorgen teveel bedrog heeft mijn hart gebrandmerkt maar nu laat ik mijn hart spreken zinderend stroomt het bloed jij bent als een ster uit het firmament en vlei mij voorzichtig naast jou neder voel geborgenheid genegenheid en gedeelde smart ik ben een grens gepasseerd…

de woorden kwamen zacht uit je mond maar de echo’s vlogen messcherp in het rond zinnen nog vatbaar voor rede en gevoel weerkaatsten als dolken troffen dodelijk doel het was geen stortvloed waarin ik verdronk maar iedere druppel brandde als gif in mijn wond in jouw ijskoude stilte ben ik weggegaan in liefdeloosheid kan geen warme…

de lijnen zijn helder jij hebt ze getekend met scherpe punt soms rond het rechte van afkomst wordt niet verhuld een blauwdruk voor leven zo leek het heel even wij zijn de vlakken gaan kleuren met alle gebeuren al snel vervagen de lijnen in het grijs van de dagen jij tekent niet meer maar neemt het levenspalet kleurt…

een mooi boeket alleen de bloemen spraken niet gekregen maar zonder liefde in een vaas gezet zag je ogen emotieloos langs vorm en kleuren gaan jij nam ze aan een routineus gebaar het kaartje was je totaal ontgaan heb het teruggenomen deze bloemen zullen zonder warmte nooit tot bloeien komen…

ik zag je lach legde meteen mijn wapens af jij trad mij tegemoet als vriend liet vrede en ontspanning zien niet oog om oog maar in een warm begrijpen werden wij elkaars gelijken je hand bezegelde respect een arm gaf de band van samen naar de toekomst kijken…

De weg bereidt zich voor waar mooie ogen kruisen waar hemelbogen welven naar zichzelf en naar elkaar We waden stevig door in de spiegel der gedachten de hemel kan wel wachten als menselijk metafoor Jouw handen dansen sierlijk de ruches rond mijn hals en waar wij liefde zingen droomrijk en geriefelijk zal ik jouw adem flanken jouw…

Woorden uitgesproken in mijn hart stil in mijn diepste verhullen roep om betekenis van mijn zijn zoeken naar innerlijk wezen naar houvast en zekerheid zwijgzaam vragen naar liefde naar inzicht gewoon een steun een mens die geen eisen stelt in eenheid samen zwijgt tot begrip uit onze ogen spreekt.…

je hand is muzikaal vingers spelen klarinet met gesloten ogen denk je aan een warm bed speelt passie in vlagen laat tonen de diepste emoties vertragen in terughoudend spel je lacht in een kort intermezzo improviseert wat ontspanning want de lust gaat te snel in ieder voor zich komt het laatste akkoord de ontlading is in wijde…