ik heb mijn vleugels weer versteld de flarden opgelapt mijn kleuren bijgesteld en kan weer vliegen je had me weggetrapt ineens was ik oud vuil te min om naar te kijken in blinde haat ging je agressie over lijken je ogen openden het weten niet vergeten hoe het was we spiegelden de uren en braken muren af liepen constant uit de pas…

hier kleuren woorden zich met liefde geurt vrijheid door een open raam door zinsbeteugeling wordt nu een sprankelend stukje leven weer teniet gedaan jij goochelt met zinnen raakt mensen aan zij willen ongestoord hun eigen keus beminnen je haalt de hengsels aan sluit onbetreden paden laat niemand gaan en stelt de grauwe massa zo…

ik voel je komen in de voorjaarszon met lichte stralen vat je mij rondom uitbundig danst de zomer in vizier er is een klein gemis jij daar ik hier gelijk voelen we het warme in haar intiem omarmen ze kleurt onze gedachten met een ultiem verwachten je bloost in samenzijn het roze-rood is nu nog zonder pijn in eerst ontmoeten laat…

je brengt structuur in muren tot gezichten je ademt liefde in het ruisen van de wind in het blauwgroen van je ogen lees ik dat je mij bemint ik ga je zien als morgen woensdag wordt, de nachten zijn geweest en dagen zijn gesmoord in wachten ogen zullen even blikken schrikken en elkaar verbazen ik zal je stem herkennen in de woorden…

een souvenir voor mijn gedachten die in donkerzwarte nachten adem, licht en vangnet was mijn hand en mijn gedichten las en daarin de liefde vond een rimpeling in het water die ik meedraag tot ik later de herinnering vergeet zodat niemand dan nog weet waardoor de rimpeling ontstond…

Je kneedt uit de klei In een ijle luchtbel De lijn van haar lijf Eén moment maar Je schendt de murmelende stilte Haalt haar onderuit Met een vlindervleugelvlugge greep Haar broze enkel in jouw vuist Tot zij gelaten bengelt, een liaan Een dood gewicht dat suist Tot het beeld barst Het hangend naakt een traan laat Het puin, de kruimels…

hij ziet hoe prominenten door het prominentenpoortje bij hun kuipje en katharsis komen euer grab und leichenstein soll dem ängstlichen gewissen ein bequemes ruhekissen und der seelen ruhstatt sein en hij mag naamloos in de rij voetje voor voetje naar het loket schuifelen om daar te horen dat zijn passie helaas is uitverkocht…

in de schraalheid van de wind vond ik het kind met lentebloemen in haar handen ze was de winter net voorbij, bekomen van de kou en blij haar ogen stralend in de vroege voorjaarszon ik zag haar blikken en zij won, ik kon me schikken in haar lach die kwam zo onverwacht ik dacht te weten hoe ze was ze raakte aan het kind in mij…

ik berij je, bevrij je, bevlei je jij vlijt je om me heen verroer me in het ontdaan van je adem, je boeit me stelt vragen aan ons die ik ontdek in jou en mij lente komt, zomer, herfst winter opnieuw ons lijntje in de tijd, aan anderen gaan we voorbij je boekt mij in je houding je staaft me in je slaap in de dromen breekt het dorre…

Wanhopig telt hij bomen langs het slingerende pad zij wil het licht begroeten warme stralen in handen gevat grenzeloos vormen spinsels dauwdruppels op zijn gezicht zij kust zacht draad voor draad het web, vlecht het wederom dicht somber staart hij voorbij troost zoekt zijn weg in de donkere nacht roept verscheurd om warme adem put uit…

ze hebben ons gebonden met normen en hun waarden staan gelezen in de aarde wij hangen U nabij wij zijn niet vrij belast met zonden die in het aardse paradijs nog niet bestonden leven met die schaduw zo nabij is het groei die bloei noodzakelijk maakt die ten koste van de zwakken het ezelskakebeen laat klappen gemarteld en bespuuwd…

ik voel magie in bijna bewogen gordijnen weet je daar thuis in mogelijk verschijnen je bent mysterie kijk naar je raam zie niets bewegen lees wel je naam je licht in het donker een schaduw te veel is even een domper dacht je alleen je rust in het ochtend- ontwakende huis groeit zacht met de zon in een vogel die fluit ik ken…

jou ontkennen is de warmste leugen je bent me zo genegen dat elke neen als een vonkje in de aderen schiet gebrandmerkt smeulend en weer opgerakeld zo is het elke dag en in de nachten word je aangewakkerd jou ontkennen is mijn laatste leugen de langstlevende - ik wil geen surrogaat - jij blijft mijn vurig lied…

ik had je naam in zand geschreven een afdruk van ons twee zag toen de golven komen ze spoelden deeltjes van ons mee we gingen door de vloed trotseerden hoogopspattend water we dachten niet aan later het samenzijn voelde zo goed tot ik de kentering in je ogen zag het maagdelijke strand weer las je hand heeft losgelaten in teruglopend…

ik heb met je op strand gestruind oude liefde weer hervonden woorden kwamen er vanzelf uit alsof verloren jaren niet bestonden schelpen die we raapten wisten het verleden ruimschoots goed te maken in diepe kleuren blauw vertelden zij over de tijd dat wij elkaar in liefde smaakten de eerste kus onwennig nog maar jij was lief…

Ik schrijf aan jou maar telkens schort er iets aan wat ik zeg: Ik haper zinnen, woorden blijven steken, beelden raken weg. Ik stuur je kattebelletjes, toespraken, preken, maar nergens staat waarom ik van de liefde stapel word. Ik schrijf aan jou tot op het punt van breken. en weet: ik kom muziek tekort.…

ik zie je als mijn zomer berijd de lente als een paard stijgbeugels zijn omgekeerd geaard ik houd je warmte vast als jij weer galoppeert schuur langs je flanken je steigert als ik je heel plotseling diep penetreer we rijden samen in gestage draf versnellen dan de pas gaan in vliegende galop met af en toe vertragen om elkaar wat…

Een jongen draait rondjes om een groepje meisjes. Een omtrekkende beweging op het natte plein. Een rookgordijn ontstaat. Wie wordt er gevangen door wie? Een brommer bewijst wat in potentie bestaat. Een ritueel zo oud als het marktplein van Vianen.…

ik zag je al naar vruchten reiken maar de lente was te pril we bloesemden wel samen vergroeiden zo in namen alleen de zomer bleef te kil we hebben niet meer kunnen oogsten ons seizoen was al geweest we winterden de jaren door in stug volhardend hopen tropenjaren zijn geen feest nu bloeien weer je handen voel ik ons voorjaar dichterbij…

ik wil je schilderen maar het linnen is te grof in zijde zie ik iedere lijn zo dicht wil ik graag bij je zijn mijn penselen zijn te stug op grote stukken van je rug ontsnappen stukjes leven die ik het doek nog mee zou willen geven de kleuren breken steeds jouw werkelijkheid in onschuld meng ik de pigmenten maar vat niet echt je maagdelijkheid…