De zeemeermin slaat haar staart om de benen van de man sleurt hem mee naar de diepte van haar wezen Samen bereiken ze de kern van hun zielen, ver buiten het aardse bestaan…

ik weet echt wel wie je bent toch raadselt iedere keer je lach het is de kracht van het moment dat onverwacht lieve vrolijkheid kent in subtiele dingen vinden je ogen kleine herinneringen weven gedachten plezier je mond krult woorden die vorm en kleur geven aan de kleine voorstelling een etalage die tot leven komt in geest…

Onze samenleving is in groot gevaar. Onze wereld is in wanorde en in chaos, willen machtige media ons doen geloven. Journalisten willen ons laten herbeleven, hetgeen zij met eigen ogen zagen. Opiniemakers willen ons laten denken, wat zij denken en deskundig kunnen duiden. Fotografen jagen op realistische beelden, die zij met dure telelenzen…

Hoe onze evolutie werkt, weten bijna alle biologen. Waarom, weet geen mens. Het woord dat God beschrijft, is niet meer dan een symbool. Dat beseffen ook theologen. God werkt als zuiver moederbloed, dat door onze aderen stroomt. God werkt als trouwe moederliefde. Liefde, die in moeders wakker ligt. Liefde, die in boze mannen droomt.…

De kern van liefde ten allen tijde ons eigen hart Deze kwintessens van ons leven zeker zonder dat ik word verward Daar 't zal branden tot in eeuwigheid Zien wij sterren Maan en zeker zon Genietend tijd, ons allen ge- geven. Keer op keer verfraaiend Jij, ik, wij: immer laaiend…

Hoe zouden we met elkaar praten als ik wist als jij wist dat je d’er morgen niet meer zou zijn, zouden we dan nog redekavelen over lulligheden onbenulligheden onder een profetisch floers van afscheid? In welke sfeer zouden we vertoeven jij en ik met jou reeds in het handbereik van de dood? Verhalen ophalen, anekdotes vertellen, in…

Hier heb jij gezeten, rug geleund tegen de oude tempelboom van zo'n duizend jaren oud Je ogen waren gesloten keken in de verre diepten van een uitdijend heelal Spinrag verbond jouw gedachten handpalmen opengevouwen naar boven hemel en aarde verbonden door jou Het lichaam zat verborgen in het donkerblauw, haast zwart aan jouw gezicht viel…

Ik ben in dit script geboren meer stukken heb ik niet nodig, ze stappen uit elk beeldverhaal de rolverdeling lijkt overbodig, hieruit spreekt de verbeelding minder dan het hart, te vaak de pragmatische kant gekozen. balancerend op de vlakken van het zwart en wit, vrees de kracht van elke stap van ieder stuk op het schaakbord van…

ik weet het oog de magie van licht waarin zicht al het aardse overschrijdt de tijd mystieke componenten geeft omdat hij als schaduw naast eeuwigheid leeft facetten toont in muzikale kleuren door hun snelle werveling van melodieuze energie waar vormen zich kortstondig manifesteren pulseert een warmte die ons de hemel leert…

Laat woorden Nooit een stilte kraken die de liefde breken…

ik heb je ooit ondergedompeld in liefde maar waar ben jij nu gebleven in kleine speldenprikken scherp rakende woorden jouw tegengas dat mij deed leven we hebben rotsen verkend handen tot bloedens toe opengehaald voor het mooiste zicht maar altijd wist jij toch nog een betere plaats gezien vanuit echt tegenlicht in een toegevend…

Er is een troosteloze wijk in Den Haag waar ik vaak met een tram doorheen rijd. Tegenover een park staan huizen vol ellende met op de gevel een wonderschone tekst: Myn Lief ik min uw. Dus mijn lieve leve seyde Mit dat mijn lippen van haer lieve lippe scheyde Geen meerder soetigheyd ter voren inne quam Dan als sy my dat gaf, het geen ick…

Blijven zoals het vroeger was. Zo zijn wij nog nooit gebleven. Bladeren waaien van oude bomen. Wij verliezen onze wilde haren. Wat blijft en kan groeien is liefde. Zoals bruine knoppen in de winter, in stilte dóór blijven groeien. Knoppen van knoestige kastanjebomen. Zo kunnen ook mensen wachten. Op wat altijd is gekomen. Op wat komen…

Achter de waan van de dag, wentelen trouwe planeten, straalt onze zon. Achter de waan van onze illusies, blijft trouw ons hart kloppen, stroomt ons bloed. Achter de waan van domme macht, leven sterfelijke gedachten, wachtend op de dood. Achter de waan van blindheid, zien blinden licht. Licht laat leven. Licht dat liefde is.…

Vacuüm waarin ik moet berusten ik vaar in de schaduw van je licht waarin je de werkelijkheid bewaart, geluidloos in het oog van de orkaan, ik kan er moeilijk tegen dat je van gedaante wisselt, daarin ik vrijwillig moest vervreemden, een windstilte waaruit ik de kracht ontlenen moest om schaduwen te binden, niet uitlegbaar dat alles…

het was onaards de plaats waar ik jouw voeten waste er was alleen een lichte plek de wereld heel ver weg er golfde zee in een mildheid zonder overheersend kuiven zij bloeide blauw op het witte strand van schelpend zand een zilte zon scheen magisch licht mystiek weerkaatste in je blik wij voelden de nabijheid van het paradijs…

begrijp de waarde van het duister ontdek hoe wij ermee vergroeiend stilte ingaan er ontdekken waar onze verlangens wonen zo volmaakt naakt voor elkaar liefde verheerlijken…

Je zat naast me in de theaterstoel en vertelde iets dat me geheel ontging ik was gefocust op je lippen hoe ze bewogen en je adem lieten ontglippen een adem die van ver kwam, diep binnenin warm was niettemin en herinneringen afsmolt ik wou je alleen nog kussssssen niet te onbesuisd, niet onbeschaafd maar gebruikelijk: met mondjesmaat…

Deze stilte is geen gewone stilte, deze stilte is een doodse stilte nu jij in een ander bed ligt zou ik je een verzoenend ontbijtje moeten brengen met een lepeltje liefde maar ik doe het niet lig veel te lekker in mijn eigen boze sopje gaar te koken eindelijk ruimte waarom moet ik altijd de eerste zijn hé, ik hoor je lopen, kom je…naar…

de mensen zien me wel de mensen praten wel maar ik wil dat jij me ziet dat jij die dingen zegt het kermen van de meeuwen in ons gras de eerste afgevallen tak van de duivelswandelstok kom terug ik wil met je dansen…