het was ons vlammetje dat speelde warmte lekte en pijn deed die maar langzaam heelde onze blikken liet vonken in kostbaar samenzijn liefde kleurde in uren zonder tijd met fluweelzachte vergetelheid een vuur dat nog altijd brandt tussen hart en hand…

Zeer doet het verdriet als ik herinnering zie door jouw natuurkracht.…

ik ben geen sprookjesverteller van huis uit ik kies de stilte droom mijn wereld die binnenin ontluikt natuurlijk tuig ik de kastelen op met koning en wat prinsen aan het hof maar hun gebakken lucht slaat aan en laat het mystieke voor altijd gaan ik wil spelen de ergste confrontaties tussen groepen liefdevol helen in een wereld…

langzaam ontwakend na 'n innig liefdesspel verzucht ik de zondag waarin ik jou en jij mij op de golven van mijn ademhaling rust jouw hoofd jouw mond lieflijk tegen mijn borst vingers spelen zachtjes door je haren de tijd speelt tikkertje met de zon die breeduit lacht op deze zondag…

een handvol beelden namen wij mee de wegen lagen klaar in een zonnig perspectief maar wij konden niet eens lopen wel de hand vasthouden in samen het beste hopen de plaatsen zijn verdeeld in ruimte zonder grenzen de stemming van de dag bepaalt zijn eigen wensen nog koester ik mijn dromen in parallelle tijd geluk maken we samen…

durf me mee te dragen geef me gestalte vertrouw me je helemaal toe als bron van tederheid die telkens weer oplicht in jouw waarheid…

ik voel jouw handen in de mijne je vertrouwt ze mij toe lachend neem ik je mee naar een oord hier ver vandaan waar de geur van bloemen ons zal verwelkomen evenals bont gekleurde vogels de zon zal ons innig omarmen daar waar men niet in raadselen spreekt ligt de eerlijkheid op straat samen zullen we lachen en huilen op de toppen van…

jij dacht in het korter lichten van de dagen de zomer nog te kunnen vangen maar tussen lagere zonnestralen blijft al langer een onbestemde vaalheid hangen de wind die warm en aromatisch was geeft nu zijn eerste ochtendfrisheid af je lach blijft zomers vol hoewel het warme rood al herfstig donkerde toen je mij je lippen bood…

Het omringende voelbare heden is een lang kronkelig zandpad wiens fijne gladde kruimels aangenaam je voetzolen strelen scherpe kiezelsteentjes priemen soms pijnlijk zijn dan gauw weer vergeten of _ geven bange voorgevoelens daarnaast geuren velden vol wuivende graspluimen en bloemen luchtige golving noodt suizend vraagt hier te blijven…

het mooiste het allermooiste’ ‘ik houd van jou’ het vloeit niet niet uit mijn pen het mooiste het allermooiste ‘ik houd van jou’ fluister ik in het donker het donker van de nacht verglijden de woorden die ik jou zeggen wil ‘ik houd van jou’ elk woord elk begrip - wonderschoon - - welgemeend - ‘ik - ik houd van jou’ zeggen…

ik speel met je schaduw boetseer in donker en licht je gezicht en profiel scherpt lijnen die ik met liefde en geduld zal verzachten rondingen laten ondanks zwart wit hun kleuren verschijnen vlak voor het drogen heb ik wimper en oog lichtelijk aangezet het neusje omhoog lippen welven in wulpse bogen de mond in glimlach…

met in’t verschiet de herfst van jou gegeven tijd is er - onverwacht – met vlinder gelijke pracht de álles veranderende kracht van flirtende wederliefde in alles wat jou bepaalt het voelen en weten het denken, doen en laten en je vraagt - spiegelend - is dit - is dít mogelijk dat dít jou jóu met in het hart gesloten - voor eeuwig…

Mooie vogel, vaarwel door de storm je nest uit elkaar vlieg je weer weg uit het zicht, ver, geen veer, lichte ruis of bericht. Al eerder voelde ik je gaan, je gehaastheid, geen tijd meer te vertoeven, 'k zag plots een patroon in je houding, in groeven. Maar geen spijt, want al wat we gaven en kregen ruim naar behoeven. Er is nu een vogel…

zij liepen de muziek achterna die hen bracht naar het strijdtoneel al werd er niet gestreden maar er werd poëzie gevierd het behouden huis de leidraad welke op velerlei manieren de passie had aangewakkerd evenals het opgestookte vuur één voor één namen ze de vloer en lazen hun pennenstreken voor over liefde, intens gemis zandkastelen…

liefde is... elkaar ontdekken willen - de een de ander - kennen leren elkaars goed en het kwaad het harde en het zachte het lieve en ondeugende liefde is... bij de ander horen willen - helemaal - er zíjn als schouder en schuilplaats als knuffel en vrijplaats als ankerende rots liefde is... elkaar willen delen - totaal - kunnen ervaren…

Soms klimt haar Chanel 5-geur heel sluipend in mijn slaapkamer, dan denk ik, heel bizar, nú wil ik haar wezen zijn of die herinnering maar er gebeurt weer niets alleen in mijn erotische dromen glijd ik langs je hunkerende lichaam, als een koningscobra in het donker, dronken, stoned en zwaar giftig, kan ik bijna breken want ik wil zo…

de wind blies me naar daar waar ik niet per se heen wilde semi gewillig liet ik me leiden naar waar de muziek het mooist klonk…

Ik wil je alles graag vergeven, ook alles na vandaag, het dorp is afgebrand, de stad brandt als een balk in mijn dichte oog, alsof ik op dit heb gewacht. Waarom vergeef je mij? Omdat je weet hoe ik vergiftigd ben? Soms, mijn woeste minnares, is dit het beste tegengif, ook al dendert het genadeloos zoals ooit in Pompeï, waar je als…

We zaten lange tijd bij elkaar op school je wist het niet, maar jij was mijn idool er was niets mooiers dan in jouw ogen kijken maar ik durfde niets te laten blijken jij was geen homo en dat wist ik wel ik zat dikwijls niet lekker in mijn vel dan verlangde ik naar jouw lieve mond jij was zo donker en ik zo blond nooit durfde ik het jou te…

midden mijn alleen zijn heeft ’t verleden me bij de arm gegrepen bracht me naar de bank achterin de tuin bedacht hoe hij een tak zoetigheid afbrak en sprak huil maar mijn stekelbeeske ik droog je tranen wel nu en later zal nooit overgaan maar in je hart verblijven één en al aanwezigheid samen zijn we naar binnen gegaan…