jij straalt kleurt licht in hemelse vormen je lach geeft sterren een plaats in de ruimte in je ogen hangen nevels uit de eerste scheppingsdagen zij vragen de schoonheid van ons heelal levend uit te dragen…

ik speel met mijn pop de kop kapot het lijf zonder kapok zij voelt wie ik ben omdat zij mijn jeugd en leven heeft gekend is totaal versleten van alles weten heeft mij altijd gespaard nooit ben ik dat vergeten streel het gehavende lijf bij haar kon ik echt alles kwijt zij is nog dezelfde gebleven onafscheidelijk zijn wij vergroeid…

jouw dans rijgt stukjes stilte aaneen haalt uit geluid zachte tonen in draai en bewegen komen vorm en ritme tot leven als melodieuze lichaamstaal jij nodigt uit met handen en voeten in een sierlijk begroeten als parels stralen je ogen tijdens ons zwevend gaan ik danste als schaduw achter je aan…

Het hart compleet op hol geslagen bonst en roffelt als een trom, onbeheersbaar slaat het over ontremde chaos heerst alom. Tornado’s gieren door het lichaam razen stormend af en aan, bliksemschichten, donderslagen, het brein verhit als een vulkaan. Volledig zoek alle controle, bloed tiert door het dolle heen bonkt en beukt, ontwricht de…

jij hebt weer die hypnotiserende blik in je ogen lacht zacht met een klokkend geluid de melodie trekt aan in de spannende akkoorden van nog niet gezegde woorden lichtjes neurie je bij het sierlijke gaan van je handen die spelen met vlinders liefjes leg je ze neer spreidt tere vleugels en opent hun kleur in de ondergaande zon we…

Hoe komt het toch Dat ik niet begrijp of leer Dat niet zonder elkaar kunnen Altijd samen willen zijn Iedere dag, telkens weer Door omstandigheid en ommekeer Verandert naar steeds minder meer Het hevige verlangen Elkaar te willen zien Langzaam gereduceerd wordt Tot af en toe en heel misschien Dat liefde dooft vervaagt en eindigt In verbitterdheid…

hij dwaalde tussen de hiërogliefen om de juiste letters te kiezen voor brieven die hij nooit verzenden zou hij ging op zoek naar de mooiste gewaden met veel goud en zilverdraden maar die hij nooit kopen zou hij nam treinen, bus en autowegen maar troost of geluk heeft hij er nooit gekregen omdat hij te vlug reizen wou hij plukte zaden…

ik raak je aan met zon en wind jij bent mijn spinselkind heb je ooit met bloemen gekleed op het eerste lentefeest nu zomer je al in volwassen bruin speelt het liefst nog in de tuin met zand en water in je element geen prater maar de doener die anderen met haar kunst verwent jouw wereld zijn de dagen in een al vergeten maatschappij…

Initiatie Ik had jou daar wel zien staan, Kijkend naar de plooien van mijn gezicht, Maar ik had mijn blik snel afgewend, Bang voor het vuur in jouw ogen, Als een orakel van weleer, Had jij je om mij heen bewogen, Fluisterend in mijn oor, de dingen die men niet beschrijven kan, Daarna had jij je aan mijn ziel vergrepen, Toen was het moment…

ik heb mijn tanden stukgebeten op de tijd in een vlaag van haat en nijd het heeft niet mogen baten in wrok kijk ik nu om door de gaten die gevallen zijn verrafelde mijn leven ging kapot aan onderhuids venijn waar ik schaduw als bestaan zag donkerden de mooie jaren uit zicht omdat ik dacht dat licht niet voor mij was weggelegd spelend…

mijn onzekerheid streek jij trilde al blijheid bij het eerste touche vormde langzaam klanken vulde ze met volheid door een krachtige resonans pas later kwamen de hoge tonen in een esoterisch genieten alsof in onze muziek met zijn dialoog zonder woorden liefde opnieuw werd geboren wij hebben de melodie van sterren gespeeld en het…

Naast mij een levensvorm die zich uitstrekt wanneer ik naast haar lig en de perfectie bemin van een repeterend beeld wat zich op het netvlies voortbewoog in een caleidoscoop zich steeds herschikt waarin de wereld werd gewogen naar ziel, zin en norm, geschapen alleen voor een oog dat het wil zien de precieusheid rekt de nacht naar…

mijn schreeuw deed het glas breken duizenden scherven konden hun vorm vergeten waaierden rond vielen als druppels regen kleuren verspattend op de marmeren grond ik zag je ontwaken bevallig het kristal loslaten waarmee ik jou had omgeven in schoonheid zonder leven heb angst onderdrukt virtuele bloemen geplukt om jou te groeten je…

jij bent vlijmscherp op de snede toch dartel je in de karteltjes van het uiteinde fileert flinterdun langs ongeschreven lijnen waar pijnen intens voelbaar zijn jouw lemmet schittert in het speels hanteren een stuk trancheren gaat je gemakkelijk af jij ligt als gegoten in mijn warme hand opent pas in snijden als lijden uitgesloten…

Als ik mijn liefde bedrijf, nee niet in bed, maar als ik schrijf kijk ik alleen naar mijn vingers, niet naar de buren, wie weet wat er binnenkomt, als ik echt zou gaan gluren?…

kortstondig heb ik je gekend wij waren jong en snoepten van de liefde aan de zonnekant het was te vroeg ik wist niet welke woorden ik moest spreken je ging terug en nooit heb ik je nog gezien toch bleef ik wachten als had je me beloofd, stilzwijgend, wat ik dacht dat je wou zeggen en sedertdien spel ik de tijd als onvoltooid verleden…

straks zal ik mij neerleggen in grote ernst de dood verblijden met cirkelende tijd maar nu van mij tot jou wil ik dansen en in het minste ogenblik -zo dicht bij jou gezeten- wil ik meeuwen vinden in elke lucht een zachte galm van dag naar duin levenswarm als wind ontvangen…

reik me je handen, je lentehanden de bloesem van je vingertoppen reik me je mond, je zomermond het fruit van je lippen laat me liefkozend graaien in het rode herfstbos van je haren je zachte nekvel strelen: huiverende hindehuid laat me zinken in de grijze wintermeren van je ogen laat mij het jaar zijn, speels genesteld in je vier…

Als ze blond is en je wil kastanjebruin, mahonie of zelfs zwart, dan wil zij jou wel ter wille zijn, een kleine moeite als zij straks haar hoofd op je schouder te ruste legt Ook al haar haren telt zij mee voor het kleurrijke in het bestaan jij mag haar doen wat of jij wil zij wil slechts overgave en passie Wie verliest blijft onderdanig…

Ooit zag ik je bij de levensbron duizendschoon in een oceaan van bloesem, fragiel en transparant als glas, waarin we verdrinken wilden zoveel en zo vaak het kon. eerst ongeremd als licht dan verduistert als een eclips waarin de beide lichamen hun schaduw in een nieuwe omloop hervatten. gedempte dauwdruppels, beleving in het perspectief…