Ik wandel langs het leven heen verzacht van aard, maar nooit verlost van het verleden, want hoe bemost een steen ook is, het blijft een steen zo staat het hier in mij geschreven met ouder worden zelfs gegrift de duinen, zand, de zee, de drift die overging, in overleven in vasthouden aan wie jij was voor mij dan toch, en aan de sporen die…

waar zijn mijn handen nee ik heb geen tijd ben gisteren al je broer geweest op het feest van glazen vol vreemde ogen die mijn handen willen ik wilde gillen want ik hoor daar niet was te druk met andere zaken een afspraak had ik om binnen iets te maken heb de tekening in mijn hoofd maar het huis was verkeerd vol familie en ballonnen…

als het kookpunt is genaderd en de stoom de tuit ontsnapt bereid ik drank van verse kruiden terwijl mijn hart naar adem hapt warm mijn handen aan jouw adem leg mijn vragen in jouw schoot verlies de angst om te verdwalen omdat jouw hart mijn hart omsloot…

een oude lappenpop is opgestaakt aan het metalen hek dat roestig open kraakt waar ooit het landelijk odeur de hoeve welvaart bracht hangt nu de vuilnisgeur verlaten is het land de wijngaard overwoekerd druiven zuur en klein toch ooit drie sterrenwijn het dorp is grijs vervallen de laatste vrouwen zullen nooit bevallen hun kinderen…

eens heb ik je zo liefgehad nog niet zolang geleden toen - op de brug van het diepe zijn en grenzeloze mogelijkheden hebben wij een kind gebaard uit akkoorden van de ziel dat met ragfijn gouden zonnedraden harten keizerlijk samensmolt met tedere overvloed beladen leek ons geen weg te lang -geen berg te hoog en nu de herfststorm raast…

ik denk aan gisteren of eerder nog hoe anders lazen wij het krieken in vers geplukte kersen en paarse dauw op het ochtendblad lieten wij de westerzon blootsvoets binnen schaduw spelend op naakt en gespannen linnen ik denk aan gisteren of eerder nog hoe anders en zet het diner naast twee benen op tafel voor de teevee…

Ik ben vannacht jouw toevluchtsoord waarin bestaan valt te verdragen ik ben geen antwoord, stel geen vragen ik ben slechts warmte die bekoort zo naakt zijn wij en ongestoord tussen het hunkeren en jagen wat warmte in te koude dagen en dichter, bij elk verzwegen woord we voelen dat het toch bestaat geborgenheid, ons veilig weten…

is het de ruimte die ons bindt waarin afstand direct voelbaar dichterbij is is het lucht waarin woorden zinnen dansen op de wind die waait tussen jou en mij is het licht dat warmte leidt die van mijn blikken langs je glijdt of zijn het handen die elkaar voelen en onfeilbaar samen bedoelen…

mijn opa was een machinist de zee trok hem en hij vertrok na ieder volgend kind zijn vele dochters wachtten op zijn gunst was er één uitverkoren? de liefste kreeg als blijk van ongedeelde aandacht uit Genua een kaart veel jaren later trof mijn moeder tot haar geluk een lieve man die thuisbleef en haar adoreerde hij trok de cirkel…

De zomeravond is zacht en zwoel, de fontein in het park sproeit water zo koel Een briesje blaast met zacht geluid ragfijne druppels onze kant uit terwijl wij beiden met vrolijke lach genieten van deze geplukte dag Dit gevoel, het voelt zo vertrouwd, dit geluk in al zijn eenvoud…

Je bracht mij een nachtbedrog een waan in schijn van een korte droom, mijn schroom deed me vermoeden en heb ik je mijn slaap verkocht, het blinde in de eerste klacht van aanzwellende beloften,het masker door het lot gebracht in de lust van verhitte dorsten, ik vond mij terug in lege dromen, verzadig mij in het eenzaam zijn, je kussen…

hij blinkt zijn diamanten in haar ring ontwerper en edelsmid hebben witgouden kunst met platina verbonden toch blijft het surrogaat als het om echte schoonheid gaat haar hand in de zijne zonder glitters en opsmuk in liefde en onverbrekelijk geluk…

Het heeft zin vager wordende herinnering een koolmees, die hartverscheurend zingt geur van de aarde na een regenbui de smaak van bliksem in de lucht Jouw lichaam in mijn armen houden opnieuw het praten in kindertaal hoog van toon opdat je me hoort nu los kan laten om weg te gaan Summer morning It has sense slipping memory a big tit…

hij heeft iets pedants een snelle lach in uitgestoken hand het woord van een charmeur buiging in dezelfde kleur maar hij houdt voet bij stuk zijn eigenwijsheid is oprecht toch vechten ze om hem de vleugels van de engel op zijn schouder zijn zo echt…

ik wist ongeveer jouw nummer waar je woonde en het raam waar je uitkeek op de stad verlaten straat op weg, jong nog met vraagtekens misschien wel onbegrepen inmiddels zie je niet meer dat joch op de fiets in jouw straat je bent gegroeid, vergeten waar het om gaat, om niets, een kind belt aan schuif de gordijnen opzij kijk naar de overkant…

Het hart ontschilt De bron vloeit De oorsprong vervloeit…

Vertrouwen, Vertrouwen, Op iemand kunnen bouwen, van iemand kunnen houden, Het lijkt zo simpel op papier.. Ik zal nooit liegen, Ik zal je nooit bedriegen, Ging het maar altijd op die manier.. Ik blijf je voor altijd trouw, Niemand anders van wie ik ooit nog houden zou, Weten mensen nog wel wat ze zeggen? Ik zal jou altijd begrijpen…

Ik heb voor jou, uit losse stenen een heel klein eilandje gebouwd niet zo heel stevig welbeschouwd want later was het weer verdwenen de stroom sleurt zo de dingen een wereld van voorbij gaan in waarna ik weer opnieuw begin wat blijft zijn de herinneringen soms vind ik langs de oever vrede en toont het water oude beelden van wat…

je blik keek lichte wolken in een heldere lucht je stem stak op in een aflandig koude wind ik zag de bui al hangen in de strakheid van je kin letters neergepend in schaduwwoorden druppels vloeiend op papier zinnen bliksemden strofen donderden jouw gedicht tot onweer hier je klaarde op in blauwe ogen toen je lach was doorgebroken…

Je liet mij vallen of het herfst was -als een blad aan de boom draaide je je om- maar het werd lente, dat ik je nachtmerrie in mijn armen droeg. Geen einde, niets dan dromen van vergeelde vingers langs beslagen spiegels waarin ik, ziende blind, de adem van het verleden wilde uitwissen met de zee in Zandvoort, terwijl de wind jouw…