soms als ik naar je kijk als ik alleen maar naar je kijk je straalt en dan valt alles weg wat aan me hangt trekt duwt en meer en zweef ik in de tijd, verstild en straal ik met je mee…

nooit zal je lach een gave huid weerspiegelen of de kleine schaduw komt maskerend weer in beeld je eerste oogopslag toont alle vertes in een openheid van kleur die grenzen overschrijdt je weer verlaat als zielsdiep is bereikt waar licht verdonkert en je gaafheid met littekens is verrijkt je hebt geen muren opgetrokken maar je huid…

Zoals jij en zoals alles wat ik voor jou voel, wat ik je zeg, wat ik bedoel, vernieuwt de taal zich met de woorden, zoals deze die ik waarlijk aan jou schrijf mijn lief, want zoals jij de hoogte kent, de diepte van het duister en daarna het licht, schrijf ik je dit gedicht. Ik ken het ook, mijn intuïtie laat het me zien en voelen…

pluk zachte witte wolken uit een mooie najaarslucht knoop ze tot een deken met warme zonnestralen samen overwinteren in een donzen hemelbed omarmd door de liefde tot lente ons komt halen…

is de brug over de Boezem van Crooswijk naar het Oude Noorden. Vroeger woonde je in twee kamers aan de overkant een om in te dansen een om van het dansen moe te zijn. Er waren nog geen woorden waarmee ik je liefhad. Toen nog niet.…

In de schaduw van je hart leef ik in stil geluk omdat ik niet echt besta maar er wel altijd ben. Heel soms krijg ik zonlicht en bloei ik even op maar hoe eerlijk stil ben ik in de schaduw van je hart?…

jij en ik niet langer meer door donker omknelt maar wild en ongerept in breedbeeld onderweg waar wij door licht en helder liefde als groeiende bron van inspiratie leren kennen…

nog had je het pad niet afgelegd maar je schaduw was al binnen de wind droeg je geluid maar je woorden vormden geen zinnen je keek me aan maar je ogen hechtten niet lieten me zonder interesse gaan ik wilde je omarmen heb je slechts een hand gegeven daarbij is het tussen ons gebleven…

De wijdsheid, het water, de trein op de brug. Ik voel je hier naast me en rij naar je terug. Nabijheid en verte, verbonden door staal met jou als geen ander in de klanken van taal.…

langverwacht toch snel verkleurt onze wereld eens waren we zo pril en loom in de lentezon dartel in zachte regen wij blozen in de tijd als de roodgouden lanen en plafonds onder weidse luchten in 'n feest'lijk najaar jij zo mooi en onvergetelijk met ‘t goud van jouw herfst op je gezicht en in je hart versierd door goede jaren…

hij stond op pakte zijn jas met de kleur van de dag telde de knopen op rij sloot ze met zorg de middag en avond voorbij hij knelde werd krap de naden legden het leven van maanden en jaren steeds vast vandaag heeft hij de jas van moet laten hangen treedt onbevreesd de dag tegemoet…

Ben jij nog... of ben je verdwenen in het niet? Daar waar mensendenken niet bestaande is en gedachten wegsijpelen door het vergiet. Ben je nog... of ben je verholen en verscholen, weg van dweperij, weg van oppervlakkigheid, toch genietend de eenvoud van een witte margariet? Waar ben je als ik zoek in de kolkende versnelling van…

Soms dan tolde jij om dingen die wij ongezegd verzwegen bloosde jij dieprode nerven van november op mijn pad zocht jij in wolkenwit gestaag verlegen land in noorderwind vocht jij als weerhaan op de spits het jonge roest - verloren regen Soms dan wist jij als geen ander wat voorbij ging in de stad zag jij er meer nog van mijn hart dan ik…

Vlammen die aan mijn vingers likken. Mijn vel dat langzaam verbrandt. Mijn tijd begint te tikken. Mijn bloed sijpelt langs mijn hand. Korstige wonden springen open. Mijn lichaam dat bijna verstart. Mijn tranen beginnen te lopen ze druppelen langzaam op mijn hart Ik voel geen pijn, geen berouw. Het voelt juist fijn, ik doe het…

je hebt me het boek gegeven met de grote letters ik geen plaatsjes slechts woorden veel pagina’s nog wit stukjes onbeschreven alsof het leven op dat moment geen zinnen wist de jaren hebben zich aaneengeregen in anekdotes en details maar om jou goed te lezen kijk ik je aan en zie de echte woorden in je ogen staan…

Het liefdesvuurtje smeult soms dan wakkert het weer aan. Een blaasbalg is soms nodig om aan liefde te werken. Want vanzelfsprekendheid is taboe in liefde en oorlog Dus is een blaasbalg soms hard nodig om het vuur te doen oplaaien.…

heb stenen gestapeld rond je navel en draag olieschalen aan de korte lont ontvlambaar door het eerste licht van morgenstond ze balanceren op de zachte ondergrond van borst en buik tussen heuvels en vallei spelen wij het passiespel van langzaamaan naar snel de volle maan zwiept op tot halen en weer brengen om de climax te verlengen…

als het sterven is gedaan leidt muziek me weer naar jou dansen wij ons tweede leven op strofen van moessonregen voor het refrein heb ik de zon alvast verschoven…

in een zachte fluister voegde de wind ze samen haar lach en haar traan streelde troostend langs natte wangen kuste kersenrode lippen lokte haren wapperend warrig even sloot ze haar ogen wimperlang vertelde zichzelf nooit meer iemand zo dichtbij te laten komen dat liefde pijn kan doen maar haar hart spreekt nu al een andere taal…

ik heb je in het gezicht gezien waar zachte trekken warm vertrouwen wekken met ogen die spreken alsof ze alles van je weten je volgen in bewegen en sturen met een lach ik heb je toen geen hand gegeven jij deed me leven en in jouw armen ben ik gebleven…