zag weer een vlinder donker van kleur rook de geur van hooien de grassen het rooien zij dwarrelde zacht op een oppertje neer zag op vleugels van boven haar ogen nog wenken in laatste keer warmte heeft ze gesloten maar haar leven en dood zal onze lente weer oogsten…

De zomer was niet zo groot maar de zon gewoon geweldig het regende pijpenstelen en altijd werd 't weer droog een merel woonde in mijn tuin tot een kat hem roofde een ekster huppelde in 't gazon niet denken hij was vergeten wat hij hier vinden kon en meesjes dartelden in mijn taxushaag het spel der liefde hield hen lenig…

ik droomde van een vrouw uit zachte voile op een wijze die haar lijf en haar verleden vlam deed vatten maar de broze wijsheid van mijn lichaam liet haar leven met een hunker in contrast liefdevol sloot ik de ramen deed stil haar kleren uit en legde haar zonder gedachten op haar zij, te slapen voor de nachten zonder weelderigheid…

wist de rots gespleten raapte stenen in vergeten puin hakte scherpte van de kanten rondde zacht jouw ideale lijn polijstte grijs vond het wit met kleur dooraderd waarnaar ik had gegist in bloed van leven dat je steeds hebt gegeven is het vurig rood nog altijd niet gewist…

voelde zand van het strand in een rusteloos glijden heb de golven laten betijen in opstandige vloed ik pakte je hand vond de schelpen die jij had ontmoet ze vertelden van leven hun vrucht reeds gegeven het huis op de vlucht neem nu je rust kom terug want morgen is er weer vloed te beleven…

bemint gij mij in het oude gras zo tussen hemel en aarde och lieve, mijn handen verkrampen ik krijg uw strik niet losgepeuterd en het sap van u kussen trekt mij verder in de boezem welke gij de voorbije jaren bijeen gevormd tussen al het volk zo fier tot vrouw liet zijn, schitterde in oude straten hoeveel zonnen gaan er nog onder terwijl…

De sleutel naar mijn hart is niet verloren al dacht men dat wel de sterren staan gunstig de straal van licht tot het oog aan toe vermeld. Draai om de as heen we gaan niet ter been vliegen met de vleugels der liefde sla ze open. Zoek de sleutel naar het hart we zwemmen door de lucht nog lang niet verzopen.…

rood speelt weer de boventoon domineert ons herfstconcert het koper blaast de billen bloot in bach's sonate sterft herfst de heldendood maar in de pauken herrijzen al herauten dwarrelt soms de licht verdwaalde sneeuw de vorst is nu roodkoper in entree nog zingt de zon met warme winden mee…

Stilte in donker gedrongen Tijd in lengte geslonken Tranen, die stil sprongen Stillagen en flets blonken Welden in het wankele zicht Broos, amper tastbaar Vond je eindelijk elkaar In het prille ochtendlicht…

nog zag ik een vlinder fladderend in koude wind warmde vangend zon op witte vleugels in stervend licht…

in schaduwen leef ik mijn leven alleen jouw zon heeft mij alle warmte gegeven het licht om te ontsnappen in een schrijfsel dat lijkt op een gedicht dan toon ik ook mijn twijfels mijn gezicht in woorden die bij mij horen ben ik de nacht en schaduwen voorbij in de warmte van jouw handen voel ik me eindelijk weer vrij…

Fortuna, oude godin, je bent terug want over jou schreef ik ooit mijn eerste gedicht Over een schip dat langsvaart als symbool voor de symbolen die sindsdien zijn langsgevaren. Daar ben je weer, een beetje kouwelijk zoals dat betaamt, maar aan een tafeltje Je oeroude zelf. We zitten daar en heffen een onzichtbaar glas Op de liefde die…

Wij hadden het over de wind zand en golven van een verre kust dichtbij gebracht en glazig zoals ik jou in jouw ogen lees geen ondertiteling nodig heb in welke taal dan ook Toch bleef daarna het zweven wat meeuwen op een verwarmde wind Zij schreeuwden, weet je nog? Van jou en mij een foto in zwart/wit omdat het beter blijft dan onbetrouwbare…

soms voel ik me kabouter in het grote mensenland ja ik ben stouter omdat mijn zonde hun dimensie niet kent zij reuzen in stappen wieken met armen om de hemel te vatten graaien met vingers hun hebzucht bijeen voor ons is er slechts steen en been wij klagen in klein paddenstoelen een kring en voelen ons fijn in een wereld vol…

Ik stap naar buiten en daar kom je aan - (If I could see something You could see anything you want boy) Of jij staat voor het stoplicht en ik stap weer in. (You know, - Well you know you had it comin' to you, Now there's not a lot I can do) Rond is de tijd, die weer rolt waar we waren. (You know, - Well you know you had it comin…

de zon kleurt zacht jouw speelse vormen geeft ze kracht om de illusie van het doek realiteit te laten worden jij stond daar met die ogen gedoekt in olie en acryl toonde sprankelend je creatief vermogen waarvoor de koper viel ben met je meegegaan na jouw gedaan op je mooiste schilderijen stond verkocht en ik dank god ze…

er was geen gat toch groef ik in de tunnel van verlangen naar een opening steeds blokkeerden stenen uit je leven de doorbraak naar een nieuw gezamenlijk begin we hebben puin geruimd de paden eindelijk verlegd gezegd wat ons zo irriteerde in initiëren is onze toekomst blootgelegd afhankelijkheid wordt omgezet in samen existeren…

Je zult me vragen Wat het dan is Wat ik nooit zal vergeten van jou. Met of zonder woorden zul je het me vragen Zelfs zonder het te vragen, dat Wat ik nooit zal vergeten van jou.…

zag je de lamellen langzaam sluiten zo denk jij de wereld buiten maar ik ben in je hart voor samen uiten geen zee gaat ons te hoog nooit buigen we voor stormen we dijken onze normen met stenen van geloof en hoop gooi je huis weer open dan kan ik binnenlopen als je lach me weer ontvangt…

even schakerend als de bladeren in de herfst is het gedachtegoed dat jij voor altijd na liet de hoeveelheid letters die je omtoverde tot mooie geschriften waaraan men zich laaft als vlinder vergezelde je mij op mijn pad onlangs toen de warme zomerzon mij omarmde genoot van de regen, wist dat jij het was die me kuste glimlachend hou ik je voor…