Zo oud als Ibsen Waar stemmen waaien Op de wind, Een draad van Alles wat daar drijft Van verre. Daar ben jij dan weer, Met je lach van O ja In een vleug Van geweest En weer terug.…

de wind waait langs mijn gezicht de haren plakken aan mijn lippen jij bent lief maar niet de ware bergen en watervallen de zoektocht in dit leven druppels vervagen regenboog en vragen klim en val niets te geven alleen te vervagen reis met me mee door deze vallei een klein beetje geef ik jou van mij luister naar de wind de bomen fluisteren…

vond je edelsteen in een bedding van alleen jaren water stroomden langs je heen zonder je ooit op te glanzen eindelijk zie jij de zon in jouw kristallen dansen de setting is nog niet compleet maar ik polijst met warmte de karaten die ik weet…

je wiegde traag weende dauwe druppels in de morgenstond de zon warmde nog vaag maar je ging open in bloeien keek verbaasd lichtte op in kleur ik heb je geur geproefd had ineens geen haast…

De blauwe vogels op het dak zij waren de idolen van onze zomer lang die wij versleten in gemak Ik bracht je eersteklas bonbons en bosjes capriolen en van de bakker om de hoek ons zonnebloemgebak Zo gingen wij de zomer rond op zonverliefde zolen en niemand die ons miste of de liefde onderbrak Ik kuste zacht je huid die ik bestreek…

Lachend bekeken door zwevende meeuwen hun schaduwen vliegend over het strand Knipogende sterren aan een fluwelen hemel onze hartstocht getekend in het mulle zand Het maanlicht dat jouw ogen kuste het zeewater parelend op jouw blanke huid Het goud van de ochtend dat ons weer wekte de liefde voor leven als enig geluid.…

heb de trollen begraven ze spookten door mijn nacht hun vuren laaiden hoger dan ik de werkelijkheid ooit zag zij smidsten donkere dromen zodat ik dacht te komen in jouw tijd maar in iedere zonsopgang werd ik afgerekend op wederzijdse eerlijkheid heb ze begraven hun vuren staan lager de nachten zonder strijd…

zag de bui al hangen een warme zee verlaten strand zij liepen hand in hand het koude binnenland door duinen waar het geel nog triomfeerde en herfst voortijdig te plots interrumpeerde met regensluiers die het stel niet interesseerden door zomer zongebrand komen zij oogsten ja hand in hand elkaar weer winteren beloven nu stralen…

raap de paniek in je ogen de scherven van schrik in je blik nee niets meer gedogen in gaan is het nog altijd zoeken naar stukjes van ik maar ons fundament geeft vertrouwen in van elkaar houden totdat jij jezelf weer kent…

Afspraken, in passie snel gemaakt beloftes, even licht en vlug gedaan meegenomen in een zilveren wind in banen van licht van zon en maan Langs sterrenhemels en planetenstelsels verstrikt, verward, verloren geraakt tussen vele vertelsels op heet zand, in heerlijk warm water Schat, geloof mijn handen geloof mijn lippen en mijn ogen ik…

mag ik je ontvangen zacht in mijn handen waar vlinders nog spelen met de wolken in je hoofd die jagen de storm uitdagen als rust is beloofd strijk maar neer toon me je vleugels ben trots op de kleuren ja je bent thuis in de muis van mijn hand geland in ons bedje van geuren…

je knuffelt vlinderkussens trekt het dekbed strak opzij kent de fladders en hun rusten weet ze landen steeds nabij ik zie hun kleuren in de warmte van je ogen kom laat ze maar voor even vrij…

zie de hoogste toppen waar lentegroen de zomer nog trotseert weet het gele bruin in onderlagen waar het vleugje herfst al is gepasseerd voel de draden van de spinnen die hun web bespringen voor een rijke oogst maar in het loof vind ik de kleur van zon ruik nog de prille geur waar alles mee begon…

we zagen de ballonnen gaan hete lucht droeg hen naar boven de rode was het hoogst reikte nog aan zon voordat het donker haar beklom lichtte op in langzaam dalen wij ervaarden hoe warme grond haar passievol weer binnenhaalde…

Zij die zich aan niemand wil binden onderverzekerd voor haar eigen wijsheid Reflecterend in haar glimlachend gelaat stralen ogen duizenden mogelijkheden Zwevend op Beatles en Elvis Costello verwikkeld onvermoeibaar in een marathon Nieuwjaar omstrengeld onopgemerkt voorbij ons vuurwerk harder en mooier dan ooit…

De harde schil van de omheining borst aan innerlijk vermogen en puzzelt het mozaïek waarop het landschap staat getekend in een trots welke voor mij een nieuwe poort heeft geopend De werkelijkheid draag ik op mijn schoot en is het leven dat de nieuwe tijd een wending geeft zoals het oude veel heeft te vergeven Geen degens meer die schermen…

heb jouw bliksem gepakt in het kraken van donder brandde mijn handen zo sloeg jij in nog statisch sta ik apathisch wacht op ontladen zie de flits in je ogen en weet de bui drijft snel over…

ik bak de stenen zelf weer heb genoeg geraapt met wat voor handen was uit rotsen die een levenlang partij beloofden in voegen slechts een fraaie schoorsteen deden roken de fundamenten delen we steen voor steen zal ik gaan bouwen met specie om samen van te houden zie je ogen in het nieuwe licht verschrikken door de open ramen…

ze asfalteren nu het pad van onze dromen rozenstruiken worden weggenomen het duin dringt aan met zand van strand dat vogelvrij danst in de wind vleugjes zomer heeft meegenomen van eerder samenzijn in paars en geel gaan wij weer bloeien want niemand kan ons snoeien…

Ik zie de lijnen van je leed je als kind reeds aangedaan. Hoe je niet gewenst was in een veel te druk bestaan. Maar ik voel ook de lijnen die ons verbinden, kijk keer op keer naar het toeval dat geen toeval meer kan zijn. Waar wolken verscheuren, stortregens ophouden te bestaan, dáár breekt onze zon door, in wel duizend kleuren. Kom…