is de vanzelfsprekendheid van de dagelijkse dingen spreken zonder woorden over ‘t grote gouden geluk samen zijn in warmte gewoon een wonder…

mag ik de stapsteen leggen in de waterval die al klaterend haar regenbogen laat verschijnen wij droogvoeten langs gordijnen kleur zie ze in je ogen stralen in trotseren kunnen we het pad over de stapsteen naar ons eigen hart vertalen…

Ik zag je zo gaan op het Noordwijkerstrand jij zocht daar naar schelpen en ik naar jouw hand Ik stamelde woorden die ik jou zeggen wou maar de wind dreef ze weg terug in de kou Zo liepen we verder turend naar niets totdat je me vroeg -zei je me iets ?- Ik pakte je hand en schudde van nee waarop jij toen zei -mooi hè, de zee !-…

in lege huizen waait de wind in fluisterende tonen soms hoor je nog de gil een kind dat daar ooit lag te dromen zie de vlekken op de muren een schande voor de buren voel het stil gekraak dat generaties weer volwassen heeft gemaakt op kale trappen die nu zwijgen en hun geheimen nooit verklappen samen met de stilte in portaal…

Pure science fiction maar dan van de betere soort want verinnerlijkt zonder elektra Jij overal op deze dierbare aarde waarop ik jou tegenkom plaatsbepaling van een plek om in beweging te blijven…

wanneer jouw stalen plaat weer kilte praat de kou met blauwe lassen niet te dichten is open ik witheet brand warmte in je ziel omdat ik voor je viel je roest in veel vergeten toch schuurt de liefde altijd weer het samen weten glans maar staal spiegel theatraal mijn blauwe lassen zullen naadloos op jou passen…

Jouw tuin en de mijne Een tafel stoelen een kleed borden Zitten alleen of met de ander Pauze van alles en niets Daar kom je dan weer je rokje als een vlag We zijn er weer in jouw tuin of de mijne Een merel zingt de zomer twee glazen groeten elkaar in een lied dat klinkt van jouw tuin tot die van mij…

Het eerste gezicht was het jouwe in de zon van een Haagse tuin. Een tafel met glazen die we steels heffen naar elkaar en het licht. Het tweede gezicht, je profiel zoals je aankomt op een avond - De wind van het Voorhout in je mooie haar - en langzaam aan komt lopen met je lach van kijk mij (Yes I do). Op het derde gezicht…

zag je bloemen rapen de zwarte van de nacht een boeketje maken zonder kleur met een lint van schaduw zonder geur maar als de zon jouw bloemen ziet ontwaken ze in roze rood zonder verdriet kleurt zwart tot nieuwe dag waarin pril groen zich eindelijk openen mag…

kom naderbij,en suggereer dat je me opmerkt zeg dat je vingers me bevatten kunnen je door mijn aanwezigheid de taal bemint die wij eens spraken zonder woorden afgeladen in veinzen en in een heldere expressie o laat ze vrij, de vlinders van je ademhaling want intens smacht ik naar alles wat jij bent dat ik het spoor bijster raakte in mijzelf…

Een brief van weinig woorden zegt genoeg I'm coming home My Baby She Wrote Me A Letter Een sax van koper en bloemen Oh The Lonely Days Are Gone I'm coming home My Baby, She Wrote Me A Letter Een handvol stemmen in een dans van woorden Give Me A Ticket For An Airoplane Die je woord voor woord herhaalt en herhaalt en herhaalt…

ik kasteel met vele torens ben geen heer op afstand mijn havezate biedt veel meer slot mijn gracht alleen de ophaalbrug is altijd open voor elke warme gast we openhaarden in zacht en stil gemak waar vlammen spelen en zonder rook emoties stelen ik laat je gaan kom meteen achter je aan want in de hoogste kamer van de toren wordt…

Geen ogen zoals die van jou Een blik naar binnen naar buiten Glanzend peilglas Spiegel van dromen De kleinste afstand tussen mij en jou…

mag ik de wind even spreken die verkillend langs me gaat me in de kou laat staan en bulderend over samen leven gaat je vlaagde speels in lente geven plaagde zomers in een bui twee keer beleven hagelde in laatste dagen toen bliksemslagen mij steeds vaker op mijn donder gaven in zachte tegenwind kom ik je morgens tegen…

zag altijd de grote beelden cultuur gegoten in roodkoperheraldiek ik modderde in klei met zachte vormen ze hardden toch te snel voor mij nooit heb ik je beeld ooit kunnen laten spreken jouw vormen kan ik niet vergeten jij bent realiteit ik roodkoper je gewoon ook zonder beeld glans jij altijd mijn werkelijkheid…

Ik herinner me de kleur van je ogen. Ik herinner me de geur van je haar. Ik weet nog hoe je naar me opkeek, jouw blije gezicht, als je naast me liep. Wij hoorden immers bij elkaar. En ik herinner me hoe jij zacht je ogen sloot als je me kuste. Die herinneringen zullen altijd blijven. Schat, was jij er ook nog maar.…

waar oranje vlagt en bier een welkom lacht in weer getolereerd ervaren lijkt de finale onze slag op lichte voeten spelen zij hun spel gedragen door succes vlijt elke bal zich gaarne in het net toch was er ook naast geel en rood de zwarte kaart van dood voor leven dat geen blijven bood laat haar maar zien khalid zij weet nu al dat…

Woorden duren maar even, herinneringen wat langer en liefde voor altijd. Soms toch, want sommige woorden duren een leven lang, nog langer dan de herinnering, maar nooit zo lang als liefde. Liefde is eeuwig, ook al schijnt ze zo kort omdat je elkaar ooit los moet laten.…

Ik zeg je schat, slaap zacht Ik loods je wel veilig door de nacht ik zal wel over je waken en alles wat jou bedreigd onschadelijk maken Ik spreid mijn vleugels en weg is het gevaar Ik zeg je schat, slaap zacht…

mag ik dalen in jou verdwalen voordat de laatste kus ons slapen sust we vlogen samen jij vitaal in diepste donkerblauw zo wolkenvrij je ging hoger dan je veren konden dragen ik relativeerde kwam je halen in dalen verloor ik ook de enig laatste wilde veer…