de bewondering liever dan lief het liefst gewoon gebleven ik heb u lief maar blijf wel uzelf dan zie ik u gaarne…

soms is er zacht het flierefluiten na een woeste nacht waarin kobolden smidsen hitsen met lucht van volle maan een donkere dreun te horen is de godvergeten lust die stilte opent maar zij druipen als kabouters af nog likkebaardend naar de feeën hun elfen dansen in de morgen pas nadat wij ons al flierefluitend moe hebben gevreeën…

Ik heb het pad dat ik liep verlaten, alle schepen vóór me reeds verbrand. Zonder jou loop ik nu voortaan en nooit meer samen hand in hand. Ik zag de ziel uit je lijf verdwijnen, ik heb je laatste harteklop gevoeld. Maar die liefde in jouw ogen, ik weet het, die was echt voor mij bedoeld.…

onze liefde ze flakkerde bracht gezelligheid even een illusie van warmte toen ging ze uit…

er was nooit bloot wat is sluiert in vertrouwen ontdek het altijd in van je houden als je opent doorkijk geeft in langs me lopen mijn hoop ontmoet in ogen naar samen tasten waar rood in roze moeiteloos zal passen niemand zal de sluiers kleuren alleen wij geuren ons intiem gebeuren…

zag je al kalenders lang maar heb nooit de juiste datum kunnen prikken van liefde voor het eerst in pril beginnen vochten we om de seconden minuten en daarna de uren in het speels elkaar steeds liever vinden later daagde het maanden we de jaren in samen sparen hebben we bereikt dat onze liefde altijd lenteachtig blijft…

mag ik je weer raken weten en toch intiem het ongenaakbaar plaatsen in de mooie parelwitte lach van jou ja ineens zo onverwacht kom jij zo bij me binnen ik kabouterde maar wil mijn fee intens beminnen kom de nachten zijn te kort daar waar volle maan haar wolken schort geeft onweer nu de donder aan mag ik je even raken een…

woorden zinderen na als ware ik niet hier gaat zij weer op in het wassen van het rauwe maal achter haar toren ik boven 'r uit bladeren glinsteren tussen tengere vingers m'n handen gebogen rond gouden haren kus ik haar hoofd…

je basalt in zwart en blauw graniet in warmer kleuren alleen het sediment spreekt onder grote druk hoe zij het leven heeft geplukt maakt langzaamaan de kleuren los en geurt weer met de zeer geavanceerde nu technieken laat je gezicht maar zien mijn mooie vrouw de préhistorie wist al dat ik tijdloos van jou houd…

Ik droomde letters in het zand die ik daar had geschreven voor mijn lief de overkant waar heen jij was gedreven Ik droomde dat de zee ze nam tot waar zij moesten wezen en dan rolden op jouw land waar jij ze dan zou lezen Ik droomde zoete letters zand de zoetste van mijn leven en adem ze nog heel lang want jij bent voorgoed gebleven…

in niemandsland pak ik je hand in ogen op verloren stappen in het zand van de woestijn markeren slechts je laatste sporen mag ik in groen weer de oase zijn nee geen fata morgana wel je paradijsje na alle pijn…

Ik vind het blauw in een klaprozenmorgen en strooi het over je blanke ogen. Een wolkenloze lucht kaatst middagmijmeringen dagdromen dromen dag. Avondrood en sterrenlood schetsen verdwaalde tijd hartslagen vertellen geheimen.…

zag je buiten staan een open blik ik stapte in je ogen jij kwam zo dichtbij wenkte met je wimpers mijn werkelijkheid voorbij een wenkbrauw opgetrokken wist me losgetrokken verloren uit realiteit danste zon en regenbogen langs de lijnen van jouw parelwitte lach nog heb ik niet je hand gevraagd mijn ring knelt iets te vaak…

Ik doe een kleine wens voor dat meisje, dat lieve mens waar ik zo veel van hou. Waarschijnlijk wel onmogelijk maar toch, in mijn droom ben je altijd bij me, lief meisje, mooie vrouw Ergens, ja natuurlijk, ergens wist je het eigenlijk al, en misschien begint het je nu een klein beetje te dagen Maar ik zou toch echt niet klagen als…

Deze nacht ontmoette ik in mijn droom zo’n mooie vrouw! Nooit zag ik een gezicht, zachter en vriendelijker, haar ogen vol eerlijkheid en trouw. Dacht je nou echt schat, dat ik niet meteen zag dat jij het was?…

soms is warm te heet om aan te raken even rust kan branden dan voorkomen door te koelen maar de magie blijft in je lijf waar stromen razen en ik voorzichtig het voltage wil verlagen tot we coherent in spanning zijn de amplitudo's samen vallen in kortsluiten zit het venijn…

ik heb geen beet mijn warme web heeft jou doen wijken langjarig spinsel in je hoofd met angsten vastgezet belemmert jou de weg terug naar mij hoe ik ook open breek mijn draden reik het is aan jou om samen op te trekken het rag zo te ontstijgen drijf mij niet in je dode hoek met oude spinnenlijken…

voor even thuis op slot de ophaalbrug ging weer omhoog ik was kapot dwaalde hoog langs de kantelen torende in uitzicht op zovelen maar mijn hart ging naar de krochten stille kelders waar om leven werd gevochten vastgekluisterd aan de muren die hun zonden in zwarte schimmels spochtten toortste in verlichten bracht wat sprankjes…

jij bent meer in samen dan de vrouw die ik verzameld had een levenlang gedacht hoe jij zou zijn in al mijn pijn van missen ineens was er die lach en ogen maar je innerlijk bleef gissen ondenkbaar dat jij mij in gedogen zag toen jij jezelf totaal gaf heb je hand gepakt de horizon nog maagdelijk op ons nieuwe pad…

ik telde omarmde ze zij stroomden genade beschenen mijn handen met cirkels vol warmte balancerend langs lijnen op een tocht zonder einde een lantaarnpaal verder viel licht kapot op de grond bomen droegen meer schaduw van struiken zonder houvast een merel ontwaakte aangeschoten door herrie van de zuipschuitenferry begon tegen donker…