je pakte meer dan dat we samen deelden stapte verder en voorbij aan mij jij was mijn oog en hand ik bleef het lijf en voeten zo vervlochten we de wegen meer kon ik helaas niet geven liet je gaan jouw afscheid was voor mij beginnen getekend kon ik winnen van wat verleden schreef groei omdat ik eindelijk kan ontbotten uit de koestering…

Ik brak een lans en lichtte langzaam mijn anker ongewapend voor de strijd Een zeeslag moest het wel zijn want mijn zeeën waren altijd onrustig een vlakte leek het maar eronder schuilden monsters Jij als een soort Orpheus suste ze, deed ze op de bodem van de oceaan hun hoofd te slapen leggen hun ogen en oren in het zand Een deel van…

Jij was mijn gras groen en levendig schitterend in de dauw maar toen wist ik het het gras aan de overkant is groener.…

Hé, daar is ie weer. De ochtend, een glimp erotiek. Verwijzend naar vannacht en meer. Jouw huid, mijn huid. Groots, mystiek. Want het is mysterieus en magisch. Magisch wanneer wij smelten, als twee vlokken in een sneeuwstorm midden december. Het begint als een vaag iets en verandert langzaam in samengestelde vorm. …en het mysterie.…

mag ik even naar je reiken gedachten en gevoelens weer begrijpen alles gaat zo snel ik raap je voetstappen maar sta ook vaak versteld hoe jij de paden loopt in onbegaanbaar land mag ik voor even weer lopen aan je hand…

uit onverwachte hoek stapt zij in mijn leven ik wandel met haar in mijn gedachten rond kijk naar de laatste bloeiaren van leverkruid en watermunt laat de wind inzoemen op haar en mijn huid koester het verlangen morgen in haar handen wakker te worden zonder blad…

Rokend reed zij op de fiets. In de wolken zag ik iets van haar korte zwarte haar, toen ze om keek, even maar. Even later was ze weg, want ik zag te laat de heg, waar ze stopte.Niet voor mij. Zachtjes hoorde ik gevrij. Ik keek om. Het was te laat, al verstond ik wel gepraat van: 'Dag lieverd en wat leuk. Mag ik soms van jou een peuk?…

ze waren dood als dingen zijn maar in mijn handen kwamen ze tot leven kleurden zon en geurden geven vertelden hun verhalen toen ik weer met ze spreken kon er is geen dood als kleur verflets en geur verwaait het leven heeft zich dan voor even van ons afgedraaid…

jij was geen paradijs maar kwam zo zacht in breekbaarheid ik riep jij keerde om de hel van afstand gloeide voor je voeten nam je hand richtingde de grote stad maar jij koos platteland niet vlak je heuvelde in eerst contact glooide ook in zacht dijklange lijnen je korenbloemde blauw ik met mijn waterschap wat molens en de…

gemaakt van wolletjes en pluis gedragen door de wind alleen en ver van huis langzaam naar de grond gegleden waar haar wortel houvast vindt rustig klimmend met de jaren als verdienste schaduw sparend vrienden zijn er al bij bosjes bang voor eindigen als klosjes samen groeien naar een bos de seizoenen als een kleuring draaiend om je bast…

het was op een zondagnamiddag deuren spraken niet, ramen lieten de zeewind met wapperend gelaat binnen, het zout aan de kozijnen zij las tegen het licht in, haar ogen weerkaatsten in de bladwijzer en haar rechterarm stak in het haar, ik omhelsde ze onder haar borsten fluisterde achter haar oor,- heerlijk om even aan het lelleke te proeven…

soms dwarrelt een blad in eigen ritme kleurt zich wat apart daar waar veelheid onze blik niet meer kan richten steelt zij toch mijn hart in het herfsttapijt vlijt zij zich neer in een merkwaardig onderscheid domineert patroon met haar wil ik verschoond van kou tot aan de lente rusten…

heb de lijnen gezien in je handen je haakte en oogde met huid daar waar zachtheid je palmde was hardheid de voelbare realiteit nog lak je nagels speelt wat met tijd maar duimt voor een toekomst die ooit extatisch zal zijn…

zij zegt dat hij zijn broer niet is terwijl de de neus en ogen van hem zijn de lippen, de kin niet ben bang dat hij hij me straks kust de weg vindt in mijn in mijn bevend lijf vervolgens in het hart daar wacht zijn broer dezelfde weg gegaan wat zullen ze zeggen tegen elkaar, zeggen tegen elkaar in het kloppend orgaan of zullen ze…

je herfst in roodgeel nazomert loom het groen werd jou door kou teveel glooit tapijt op moeder aarde beschermt de wortels die hun voedsel daar vergaarden kleurt de oogst van dit seizoen en met jouw vruchten zullen wij het deze winter moeten doen…

Het raadselachtige lieve ligt in haar als goud ze poetst het niet op maar het is er – zuiver. Mijn blikken zijn roest gestaalde hardnekkigheid verzet tegen de schijn dat krassen mij verwonden. Ik viel diep in haar en vond een tweede adem nieuw ijzer om te roesten bottende twijgen aan stam. Zij kwam nog op tijd om in liefde te geloven…

ze hebben me gemold handen die met vingers water van de muren haalden hebben ze gepolst armen die mij troostten verhangen in een loos gebaar ze hebben in mijn schouders de wereld overhoop gehaald ik schuur mijn borst en rug tegen de muur om mijn verloren greep te laten dagen uren weer te delen met mijn cel ze gaan me monddood maken…

was in de schuur de boel voor eens en altijd mesten herinneringen vielen zomaar uit de muur en zeker niet de beste ze schapten daar op planken maakten mij aan het janken om ieder zinloos uur heb ze weg gedaan hun leven werd mijn dood als het ooit verder was gegaan alleen de dagelijkse dingen komen nu mijn berging binnen verleden…

was blij met je ontwaken alleen gekeken voelde zo ontheemd je zacht gebaar het haar wat in de war je arm om me heen nog donker je de ogen maar in hun wit zie ik de dag ontloken het zwarte blauw de rood opgaande zon die sterren doet verbleken ons moment wordt nooit vergeten…

de eerste stappen zijn gezet het veel gelopen pad is weer verlaten stilaan nu af en toe de nieuwe stenen rapen die je route gaan markeren je zal nog vaak op eigen schreden keren als het uitzicht even niet bevalt in een steeds opnieuw proberen tot ook jouw kwartje valt want voor geen dubbeltje ben jij geboren jij hebt je…