zestien toen ik je ontmoette jij ging de wereld begroeten de benauwdheid verbogen door stralende ogen ambitie en twijfels de toekomst nog ver, liefde die weifelt maar jij wordt een ster je gedachten zijn zwervend verkennend en vrij toch ben je verbonden, met spinsels aan mij met wie kan je praten, wie luistert naar jou wie…

ik heb de zin in kleur gedoopt het woord met veel pigment gewreven een zachte wind heeft er zomerslang vol warmte langs gestreken ik heb geoogst in de herfst van mijn leven, slechts een paar strofen spinnen de harmonie die ik aan mijn bestaan heb kunnen geven nog wisselt de muziek gedirigeerd door de seizoenen maar ondertonen…

kale nekken strekken zich voorbij wat wenselijk is ze azen op de kruimels in een blikken zonder blozen dat niet menselijk is ze vreten de restanten uit het marginaal krijsen schuttingwoorden maken hels kabaal in hun meer dan uitgekauwde taal ze verklauwen vederlicht hun prooi behalve hun excreten vinden ze niets mooi zij zijn…

ik heb de zon gezien als halve maan zij staarde mij al wassend aan kwam snel tot volle glorie toen het verduisteren was gedaan daar, waar draaien kruisen wordt slaat donker toe en projecteert haar beeld in zwart massa breekt het witte licht van jaren geeft duister weet van eindelijk weer schaduw te ervaren…

Ik wil in het azuur van je ogen als een waterlelie open je handen en strek al je haartjes naar de toppen van al onze wolkenloze gedachten. Ik wil op het punt dat de arend zich neervlijt in het hart van je borst luisteren naar de stroom van vurige waterkolken. Ik ben de vlag die trots prijkt aan de oever van een nieuwe lente nadat de…

jij snaak je staat daar weer twee heren dienend op je staak je werk voor groen de zaden en het vogeltje is liefdewerk veel plezier de roofvogel in onvoorspelbaar duiken de grijpbare prooi met brede armzwaai onthouden is je eigenlijke taak jij snaak…

wanneer maak jij je vrij van alle oordelen die greep hebben op je leven om eindelijk te doen en laten wat je wilt overal zijn hoeders voor orde en op norm broeders die gekozen hebben voor de vorm en zij zorgen dat het tegenspreken stilt toch is het jouw bestaan dat door hun handen glijdt een keurig binnen alle lijnen blijft…

maan vervleert door klapwiekende muizen stralen verkorten schaduwen naar ontkleurend duister de grond is nog warm als het licht zich spiegelend aan de hemel de aarde een laatste veeg geeft maan versijpelt in een vallende schemering de ongebroken roos domineert wittend zicht maan en roos roekeloos in hun spel met stralen van licht…

ik zag je in de wolkenluchten wist hoe snel jij wilde vluchten voor de kleur na jarenlang in grijs was jij beducht voor sprankelen in meer dan wit en zwart alleen je pril is groen en zomert toch het warme geel dat ooit zal komen je oogst al mooie dromen beken maar kleur geef warmte weer een kans en dans met mij van nu af…

ik wil niet gaan alleen maar bij je komen de voordeur door die open op me wacht de ruimte in van kamerhoge dromen tot binnen zachte ogen van de nacht…

spelen is dromen is dromen spelen met de werkelijkheid speel en droom je eigen realiteit in het spel van nu droom je meer dan mogelijk is of leef je mogelijk minder dan je wilt ik speel mijn droom en dromend speel ik dat ik komen zal bij bij jou dat wij dan samen spelend onze kou zullen verdromen in het…

ik voel de oogst in het zacht nazomer rijpen geen storm meer van verwijten maar een samen kijken naar wat het jaar ons heeft gebracht er is geen vergelijken met seizoenen die in goede doen hun vruchten hebben afgeworpen zon en regen laten zich niet korven maar jij bent lente en een nieuw begin ik dacht mijn leven terug daar kwam…

de matjes die we vlechten met draadjes van elkaar de kleuren die wij kiezen, ze zijn nog lang niet klaar het patroon in onze ogen is een harmonie van twee we vlechten aan de toekomst nemen zo verleden mee wat draadjes zijn gevallen verkleurd nog niet gebruikt deeltjes uit ons leven een kans misschien verbruid die draadjes zijn herinnering…

ik voetveeg je omdat je hinderlijk bent je kinderlijk gedraagt en altijd maar om aandacht vraagt wij zijn een clubje strelen vaak elkaars gedachten wij willen niet dat jij dat zomaar gaat verkrachten wij zijn geen halfzachten maar schrijven poëzie die we met elkander vergelijken dan komt de grote kunst weer bovendrijven rot…

ik heb je gestreeld op je snaren gespeeld de melodie met mijn woorden bevolkt je glijdt langs mijn handen en trilt in octaaf ik laat je komen tot jouw hoogste tonen maar het refrein jankt de eeuwige pijn van het nieuwe begin gebonden wil vrijheid erin zacht sterft muziek in het woordloze hijgen ook wij zullen niet het eind van…

ik bemin jouw zinnenstrelende flanken zij wiegen als bedeesde golven met ruisende klanken ik blaas mijn streling langs wuivende haren in stotende zuchten speel ik muziek op gewaande snaren…

hakken tikken etalages schrikken als jij spiegelt in hun glas rode koppen schuilen achter blonde lokken handen in de zak verbergen schande in het grijze pak ogen die weloverwogen zoeken naar een warm entree blikken die iets zachts begeren klein wordt groot in reageren ze zien het slanke lijf de lange benen dromen vergeten eeuwig…

wil je vliegen, hoger vleugelen koersen naar een nieuwe horizon je onderscheiden in het grijs ontsnappen uit wat duf en stoffig is verdwijnen uit het nest waar je begon verdicht dan stukjes leven lees ze uit op kleur en weet dat boodschap vorm en toon je maximaal applaus zal geven en vooral heel weinig hoon zuiver zacht zal je de roos…

ze springen in het rond dansen vier dimensies hun ogen dragen vuur blikken vragen om attenties ze roepen zwoel willen met je praten weten wat je voelt houden alles in de gaten hun jassen zijn van duister daaronder zijn ze bloot ze voeden zich met vlammen zonder warmte gaan ze dood ze zingen rond het pentagram de hymnen…

ik trok de steen weg waar je op leunde reikte je mijn hand maar woordeloos verpulverde de wand zij steunde rotsen in hun breekbaarheid jouw rug kende geen achterkant de eerste steen lawiende kleine keien ze rolden mee stof verborg het zicht massa deed zijn plicht bestormde de obstakels verwoestte dat wat niet stevig aan de…