Wanneer waarheid eerlijk de taal van vergeten zal spreken schrijft de leugen letters van nooit wanneer liefde alle woorden ziet dansen schreeuwt haat om verloren kansen ooit wanneer de ochtend een nieuwe dag voelt verzwijgt de avond de donkere nacht nooit zal morgen dan ooit vandaag zien en gisteren naar nooit verjagen .…

angst zweette kou waar ik handen verwarmde tastte naar duister verloor haar houvast loste op als vermist ik ben mijn verleden maar nevels sluieren tot vaag en alles vergetend niets willen weten dan alleen maar vandaag rest slechts mijn blad dat haar dagen heeft gehad ik breek haar af, ze dwarrelt en vlucht op een zuchtvan de…

vraag de dagen naar hun doel werk de weken ga vergeten hoe de maanden zijn alleen de jaren tellen als groeven in je handen het plooien van je huid rimpels in je wangen zo leeft de tijd zich uit…

Stil tel jij de dagen naar het licht schreeuwt donkere nachten duister dicht heelt spijt in verborgen zinnen ooit geschreven "verlangen" zwevend op weemoed van noordenwind werd onvoorwaardelijke liefde aanvaard gevangen zacht gevlochten draden horen de wederroep verstaan jou in mij bevrijd leeft ooit…

ik streel je in zacht raken praten we van huid tot huid vingers kunnen nooit alleen de liefde maken verweven met elkaar verstaan het leven voelen wat er is geweest dansen lichtelijk ondeugend over de gedachten in je geest zacht zal ik de woorden rapen van de bodem van je ziel hoe je opstond en weer viel in een nieuw begin zonder…

zinnen zijn me weer ontschoten er is iets uit mijn brein ontsproten dat ik eventjes niet vat tussenregels witten kleuren vragen laten meningen vervagen en de tekst vlakt af ik schreef een speelbal voor de wind een gedachte nog die niemand vindt…

je klikt en raakt me aan je laarzen gaan voor woelig ritme subtiel laat je me stikken je hakken zien in sensueel getik toch strikte ik je blik je veerde op en knikte…

Ik loop op wilde voeten die te bergen stappen, hoger het kiezen verloren dat beneden de kalmte jaagt. Een dronken man te vroeg geslapen wordt nooit herinnering. Door blauwe hoogtemeren omringen muren ijle lucht. Moeten huwen kunnen om een kroot vol hopen mogen, waar mijn wilde voeten nooit meer stappen gaan. Verlaten berghut, mijn…

kleef woorden in een web zuig ze uit klinker huid en plet de zinnen het losse vel verwaait de zijden onbeschreven het web herstelt de honger is gebleven…

a-vierendeels ontslag, geniet in onderhandelingsgemak de rechter roltrapt af verstreken werk loost jou slechts kantoorgetuind tot uitkeringsgebruind vaas jij scheve rozen cyclisch rood weer standsgwijs…

vleugel maar mijn lieve nul, ik breek je veren als je neerstijkt op mijn woorden en ze gaat vermoorden stuk onbenul dat geen gevoel geeft aan de zinnen omdat je bang bent je te laten raken diep van binnen je lach is nonchalant denkt wetenschap naar eigen hand te zetten om een ander dieper in het graf te kunnen leggen jouw kuil…

nog kiert de deur door tocht van gisteren weer streept rood tegen de muur een blauw uitzicht gewolkt in wit de vloer is grauw van paars geweest geen draagvlak meer wel rottend hout van acht jaar samenwonen of waren ze getrouwd…

Daar schetsen gedachten zich tussen getijden door, jij op sterrenjacht, ik jaag de vloedlijn voorbij de nacht neemt het water op en jij en jij blaast bellen van bewondering. Elke duin is een stap een spoor die ons draagt en in elke verte hangen silhouetten van leven. We gooien fluisteringen over en de zee neemt onze woorden zo spoelen…

ik schrijf geen épos maar voor hen die slechts voor zinnen gaan in ratio kan ik bestaan pas in schaduwen borduur ik mijn bestaan versier de feiten zodat lezers zich er vast in bijten volhardend als ze zijn zoekend naar de pijnen lijnen volgend in een zwaar beproefd gezicht weef wolken in de lucht beschrijf het hemelse gezucht over…

Je koffiekop bleef liggen, Roerloos op het parket, Alsof het nooit, Met brute kracht, Van de tafel werd gestoten. Alsof je nooit, Boos opstond, En ik niet huilde, Toen de deur werd gesloten.…

ik heb chaos ontmoet in ogen die bedrogen hoorde hoe de waarheid werd verkracht in woorden fluweelzacht streek glad maar voelde tegenvleugen sprak recht toen krom niet wilde deugen de transparantie valt in scherven we weten allebei dat liefde langzaam haat zal erven nog plooien we en strooien zand in tanden die al knarsen en…

je bent een lentekind danst luchtig op de wind die zingt in een zacht ruisje draagt stil je valschermhuisje jij zweeft op de thermiek en daalt als je de zon even niet ziet in de schaduw van hoge bomen de grond is warm als je erop landt zwarte aarde verwelkomt je met lentehand je pluist wat uit en legt je valschermhuis te rusten…

Dolend in het groen verdwaalde ik wist niets was twaalf weet ik nog een kind herinner mij haar naam een beeltenis haar schim in groene schemering…

ik zag je hand in het laagliggend land de polders, kwelders en zee jij gaf eb, daarna vloed maar wij namen de klei en leefden er mee uit zand van het strand groeiden duinen jij liet de winden daar struinen wij braken met dijken en pieren de golven omdat zij ons met hun kracht zouden hebben bedolven jij wakkert de wind tot orkanen…

Soms leun ik in haar zetel achterover De mouwen opgerold Een lome blik, de longen vol Van zuchtend lover en vertrouwen Tot ik in die fluwelen klauw stik Hoe ik haar begeer blijft haar vraag Terwijl ze om een ander snikt En ik elders niets meer waag Dan een beleefde knik Uit het slipje dat rondslingert Snuif ik een vreemde geur op De sterkere…