inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 38.367):

Als meren van verdriet

Je handpalm zacht gevederd
verlangt het broze licht
te schrijven in de stilte
tot een strelend gedicht

De naaktheid van je woorden
ontsnappend aan de nacht
waarin de droom verloren
naar zilversterren lacht

Jouw letters dansen sierlijk
de wereld aan elkaar
verstrengeld in een warmte
van innigheid waarnaar

jouw ogen mij doen tranen
als meren van verdriet
maar in het slanke maanlicht
herschept de treurnis niet...


Zie ook: http://oermirm.blogspot.com/

Schrijver: Irmlinda de Vries, 27 maart 2011


Geplaatst in de categorie: psychologie

4.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 496

Er zijn 9 reacties op deze inzending:

Martien Montanus, 14 jaar geleden
Mooi geschreven dit strelend gedicht!
kerima ellouise, 14 jaar geleden
heel mooi en wat een prachtig herscheppen van die laatste zin!
julius dreyfsandt zu schlamm, 14 jaar geleden
Mooi hoor.
Hilly Nicolay, 14 jaar geleden
Hoe die ene ster de stilste, mooiste blik aan de aarde geeft.
Schitterend!
lijda, 14 jaar geleden
Zo mooi strelend dit gedicht, wat ogen ons vertellen over diepe zielenroersels.
AstridV, 14 jaar geleden
Te schrijven in de stilte tot dit strelende gedicht waarin de letters dansen, sierlijk, vederlicht. Heel mooi !
Annejan Kuperus, 14 jaar geleden
Prachtig mooi en bijzonder verwoord! In vier strofen geef jij op een intellectuele wijze weer, wat ogen in hun droefheid kunnen bewerkstelligen. Gelukkig kunnen zij in stralende blijdschap ook heel veel moois gedaan krijgen...
Coby Poelman-Duisterwinkel, 14 jaar geleden
Prachtig gedicht! Hoe sierlijk dansen de letters de wereld aan elkaar, hoe beeldend!
Thomas Koppelaar, 14 jaar geleden
Voor dit gedicht krijg je van mij een 'sierlijke zilverster'!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)