inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 52.257):

Och, zie mij hier staren

hoe diep mijn zucht
langs het vensterraam
morgenzorgen mengen
zich in de schrale lucht

een spoor van zand
leidt naar de hof
een vertrouwde zetel
nodigt als een open hand

och, zie mij hier staren
de verte heeft geen weet
van dat…
hetgeen ik wil bewaren

ik kerf het in de nerven
van een vallend blad
zo is het vastgelegd
de aarde zal het erven

... Voor een dichter ...

Schrijver: Hilly Nicolay, 23 juni 2014


Geplaatst in de categorie: emoties

4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 319

Er zijn 8 reacties op deze inzending:

Alexander Peters, 11 jaar geleden
Wat zal ik zeggen? Gewoon weer heel mooi! Op naar de uitgever.
Alexander Peters, 11 jaar geleden
Misschien overbodig na zoveel lofprijzigingen, maar toch, mooi!
Guy Aarts, 11 jaar geleden
Een mooie, poëtische verzuchting, Hilly. De dichter in het verre onbekende, mag zich gelukkig prijzen.
deinend blauw, 11 jaar geleden
Mooi Hilly
geeraardt, 11 jaar geleden
wij hebben in elk geval alvast een impressie...
kerima ellouise, 11 jaar geleden
heel mooi....om te bewaren!
Gerhard Burgers, 11 jaar geleden
prachtig Hilly
Ettina J. Hansen, 11 jaar geleden
En zo staat er toch weer een gedicht.
Dat ik graag heb gelezen!

Wel een kleine opmerking:
op een vallend blad kun je niet kerven. Wel op een gevallen blad.
Iets om te overwegen?

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)