inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68903):

mijn levenstrein

Langzaam gaat mijn levenstrein,
aan mijn geest voorbij.
Langs vreugde akkers,
rijdt hij razendsnel voor mij.

Vaak reed ik in een tunnel,
gehuld in mist en eenzaamheid.
Dan weer door de donkere nacht,
zonder maan die naar me lacht.

Soms kwam hij door een weide van verlangen,
begroeid met pijn, verdriet.
Of onder een grijze hemel,
met regen in ’t verschiet.

Nu voel ik in mijn hart,
die droefheid is voorbij.
Bij ’t vallen van de avond,
slaat er geen klok meer voor mij.

Nog eens, wil ik in mijn armen voelen,
diegene die ik heb bemind.
Nog één maal de zon zien buigen,
en zeggen… “ vaarwel mijn kind.”

... getekend door tegenslagen, verlies van vader, zusje, kindje en moeder heb ik proberen mijn levenstrein weder te geven. Mijn nog enig kind heeft een ongeneeslijke ziekte en zal nooit zeer oud worden. ...

Schrijver: Yvette Vanavermaete, 21 apr. 2019


Geplaatst in de categorie: emoties

2,5 met 2 stemmen 20



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:geeraardt
Datum:21 apr. 2019
Bericht:Zo, dat is zwaar. Knap dat je er over schrijven kunt. Wens je een goede verdere reis en bestemming.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)