inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 70728):

bij haar

het zijn de bekken die
mijn keel nog beknellen
dan zonder naam want
namen zijn de onrust
stokers van mijn geest

de weg was kort, doch
hoekig in de gemeten
vlaktemaat , te lang reisde
deze reis met als doel
het niemandsland

het licht was schaars doch
priemend op mijn toen nog
onbevlekt vermogen om te
zien of er welkom op het
cocos deurmat stond te lezen

slechts de ruwte van het
kleed schampten mijn
knieën, net zoals toen
in de auto waar ik
voor het eerst

bij haar naar
binnen gleed

Schrijver: elze, 19 nov. 2019
19 nov. 2019


Geplaatst in de categorie: lichaam

3,0 met 1 stemmen 112



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)