inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

In leven

Verdwijnen,
in een spontaan gedicht.
Schilderen,
met woorden die blijven.
Al schrijvend willen zien.

Naar passerende hondjes kijken.
Naar kauwen, vrienden, vrouwen,
waarover ik mateloos fantaseer,
omdat ik beminnen wil.

Dat het niet jij of ik of wij,
maar dat het de liefde is.
Dat het diepe gevoelens zijn,
die ons in leven houwen.

Meningen zie ik verdampen,
tot fijn luisteren en kijken.
Gedachten zie ik drijven,
zoals wolken met de wind.


Zie ook: http://www.albertweijman.nl

Schrijver: Albert C M Weijman, 27 jun. 2021


Geplaatst in de categorie: liefde

3,0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 40

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)