inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Kapot glas

Grijze splinters glas
strooien as rond
in de woestijn.

Ze weerspiegelen de ruimte
van de kapotte krater
van vroeger.

Pas veel later
slaat alles
wat kapot ging
in.

Wat het losse zand
had kunnen lijmen,

vormt een vaste substantie
onder de druk
van de inslag.

Ver weg verstopt
glas
onder woestijnzand.

Soms is iets
dat kapot gaat
niet meer te lijmen.

Doet het pijn
wanneer voeten
in de duizenden glasscherven
die jouw leven vormden,

dat uit elkaar spatte,
zich vertrappen;

oefenen dat zij
over vuur lopen.

Schrijver: Corina Blankenstijn, 13 jul. 2021


Geplaatst in de categorie: emoties

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 17

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)