Blauwe Bloemen
Bij Konings, Kageling en Arjen Keene
Geef ik de tijd heel eventjes
belet
Mijn hersenraderwerk wordt stilgezet
En de poëet in mij moet even wenen
Ooit nemen namen hopelijk
een keer
Op 't puntje van mijn tong of
in mijn geest
Al is er nu geen dichter die
hen leest
Ja zelfs van Hettema hoor ik
niets meer
Waar zijn ze heen gegaan, Emiel, Christine
En Brabants dichteres schrijfgek
Rebelle?
Met haar had ik voorwaar heel wat te stellen
Vanaf da capo tot en met al fine
We kennen allemaal het werk
van Noordam
Zijn snelsonnetten klonken als
een lied
Zijn heengaan deed ook mij destijds verdriet
Zoals, niet lang geleden, dat van
Weijman
Mogen schone dichtkransen ontluiken
Als konden wij hun vruchtbeginsel ruiken
Inzender: Max de Lussanet, 19 april 2022
Geplaatst in de categorie: vriendschap