De Stilte van Mijn Schreeuw

Ik voel de zachte streling
van ontluikend bleek maanlicht
op mijn naakte huid.
Wanneer de nacht mij tot zich roept,
in woordloos, verlangend geluid.

Voel het kloppen van mijn hart
in de diepste krochten,
ontdaan van vrees en weerstand.
Zie hoe de hemel zich ontvouwt,
intens en vol hoop,
waartegen niets is dat bestand.

Flarden mist die mij omhullen,
als ware het een spel van zoek en vind,
verhullen zacht, maar onontkoombaar
de geneugten, als die van een spelend kind.

Hoor mijn stille schreeuw,
van voorbij het zenit van mijn gebroken ziel,
dwalend als bloesembladeren,
wanneer ik verloren en gebroken voor jou kniel.

Nog één moment van verlangen,
dat mijn stille adem stokt diep in mijn keel,
en jouw overweldigende schoonheid
deel wordt van mij, als samenhangend geheel.

Vrees niet wat ik verword,
wanneer draden van het weefgetouw
mij met jou verbinden.
Want aan het einde der tijden
is waar jij mij
voor altijd zal kunnen vinden.

Biografie van deze schrijver

poëzie liefde hoop

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 181