Sonate van Verlangen

Hoor mij aan in het licht van ochtendgloren,
waar ik uitkijk over onbevlekte velden.
Uit gratie geraakt, voorgoed verloren,
als in obscuriteit gevallen helden.

Daag mij uit, als een ode aan het bestaan,
vervliegend als damp in sluimerende mist.
Waar gemoedsrust mij heelt, kwetsbaar begaan,
in vlagen van wanhoop, voorgoed betwist.

Doordrenkt in bloed en zwenkend verlangen,
onbaatzuchtig en vrij van verstikkende vrees.
Verfijnd en rauw, in illusie gevangen,
klinkt mijn stem — zelfvergetend en hees.

Ontwapend door jouw lach verblijf ik hier,
als hoeder van onschuld, ongehinderd.
Mijn ogen rusten in extatisch vertier,
uit weemoed geboren en teder verminderd.

Treed toe in mijn reis naar de dageraad,
ongekend en volmaakt ongedwongen.
Ik schilder met woorden, altijd paraat,
als een sonate — welbespraakt, onbezongen.

Hier eindigt het spel in een lach die beklijft,
vervoerend als een vluchtig schaduwspel.
Vertroebeld door waanzin blijft wat blijft,
en kiezen wij zelf ons paradijs of onze hel.

Biografie van deze schrijver

verlangen spiritueel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 4 stemmen 174