Verloren en Gevonden

Verloren dwaal ik rond,
mijn geest gegijzeld en gewond,
op zoek naar een morgen
waarin vreugde en deugd
uit hetzelfde vuur ontstaan.

Aan de rand van zelfgenoegzaamheid,
blind voor vergankelijkheid,
sta ik in een arena van schuld en spijt,
strijdend zonder publiek.

Mijn ogen worden canvas,
mijn gezicht marmer en glas.
Dromen vervlakken tot as
terwijl ik het grove kaf
van het wilde koren scheid.

De ziel ligt bloot —
zonder schaamte, zonder verweer.
Als verwrongen staal, uit het lood,
sta ik bij jou,
vrijwillig verloren in wat ons raakt.

Elke kreet van ondoorzichtig leed,
in scharlaken kleuren gehuld,
versmelt met jou.
Zelfs de laatste sintels
van jouw vuur blijven warm.

En in die nabijheid
sterft apathie,
ademt euforie.
Kamperfoelie hangt in de lucht
terwijl ik losraak
van een leven
waar ik niet langer in wil wonen.

... Dit gedicht is een persoonlijke reis door strijd, zuivering en hernieuwde vrijheid. Wat iemand er precies in leest, laat ik graag aan de lezer zelf over. ...

Biografie van deze schrijver

transformatie innerlijke strijd loslaten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.5 met 2 stemmen 181