Netgedichten

netgedicht (nr. 87.788):

Breekbaar

Het raakt me
hoe je blijft staan in mijn woorden.
Je zoekt iets
en weet tegelijk
waar de uitgang is.

Je praat zacht,
alsof eerlijkheid breekbaar is.
Je legt zinnen neer
die blijven liggen
lang nadat jij vertrokken bent.

Ik knik, ik luister,
beter dan goed voor me is,
en doe alsof dit gesprek
niet opnieuw
een vertrek oefent.

Je zegt precies wat ik nodig heb
om het even vol te houden,
en verdwijnt dan
zoals men een kamer verlaat
waar het te warm werd.

Wat achterblijft
is geen stilte
maar herhaling:
jouw stem
tegen mijn muren.

Je bedoelt het goed.
En dat is het ergste.
Dat je mij aanraakt
zonder over mij te waken.

Zo leer ik
hoe weinig er nodig is
om iemand te missen
die nooit echt bleef.

Het raakt me,
het vermoeit me,
hoe voorspelbaar
verlies is geworden.