De mystiek van de wintertuin

Blauw op kale tak
stille hartslag in de kou
leven wacht zachtjes


In de wintertuin voel
ik hoe verstilde aarde ademhaalt
onder het koude kleed, hoe alles wat slaapt
toch beweegt, en ik herken datzelfde sluimeren in mezelf.

Onder het blad groeien
wortels in kalmte, hun fijne draadjes
spinnen een wereld die niemand ziet, maar een
trilling raakt, een heimelijke energie die in mij in beweging komt.

Het licht valt als adem op
de kale takken, breekt in ijzige lijnen,
danst op het stille oppervlak, en ik besef dat ook
mijn eigen rust een pure bron is waar alles wat stil leek ontwaakt.

Wanneer ik de tuin verlaat
draag ik mee wat verborgen was, een
diepgewortelde levenskracht, die zich niet haast maar
wacht op het geheime moment om zacht door mij heen te stromen.

Biografie van deze schrijver

winter wintertuin rust

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.5 met 4 stemmen 64