Netgedichten

netgedicht (nr. 87.845):

net zo lang blijven zitten

net zo lang blijven zitten
tot de sneeuw gesmolten is
er geen adem meer stil fluisteren wil
alle gevoelens stoppen met zichzelf zijn
de batterij van de klok leegloopt op de tijd
de strijd om voorrangswoorden onmiddellijk staakt
de geradbraakte levenslust bewust doordraait
en de goden met hun eigen zonden bezwaard verdrinken

als een wolvenleven door kinderlijke mensenogen gezien
de wijn uit de laveloze zinnen druipt
open deuren de uitgekauwde ouwevrouwengeuren binnenlaten
en niet één
maar twee eenzijdige liefdesfantasieën in zichzelf verstrengelen
afgeroepen engelen die nooit wilden verschijnen
inmiddels dreigen met verdwijnen bij gebrek aan interesse
en enige wederkerigheid in omgangsvormen

de normen zonder gedeelde waarde vervagen
langs verschuivende grenzen van oprechtheid

net zo lang blijven zitten
tot de woorden betekenis hebben
er weer lucht in de zinnen komt
alle gedachtes bouwstenen vormen
de energie van de zon voldoende voedt
wat moet om gelijkheidsidealen te behalen
de verdwaalde gelovers op het rechte pad zijn beland
en alle wezens op waardige wijze verder kunnen leven