Netgedichten

netgedicht (nr. 87.884):

de weg

als ik het sterven niet kan omhelzen
omdat zielen elkaar verbannen
dan herhaalt zich het openen van oude wonden
en is liefde een broze echo, ooit daar en hier gevonden
dan voelt even niets meer in kruiken en kannen
maar vloeit de pijn door mijn hele lijf, in bloed vermomd
en slik ik alles in om maar niet hoeven te stikken
in een afscheid door de geest onvoorwaardelijk opgedrongen
.
naarmate de uren voortschrijden kan ik wel meer begrijpen
en neemt de wijsheid ook in getal alsmaar toe
ik probeer in mijn herinneringen te knijpen
ze maken mij bij daglicht al moe
omdat als je aan geluk wilt vasthouden
alles in jezelf beweegt of eerder verstijft, wie weet het
opnieuw moet een verleden rijpen
dat moet men doen, geheel alleen en in koude