De rust van heilige stilte

Gouden licht breekt stil
glans danst op eeuwenoud hout
zachte wierook zweeft


Even stilstaan bij wat
hier is, zonder uitleg te zoeken of
richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt
maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft.

Muren dragen gebeden
en adem van anderen, lagen van tijd
die niets van mij verlangen, ik voel hoe mijn gevoeligheid
hier mag rusten, niet als iets dat te veel is, maar als een vorm van aandacht.

Het mysterieuze licht valt
door hoge ramen en beweegt langzaam
over steen en hout, alsof het niets wil verlichten behalve
het moment zelf, alsof ook ik even niet meer hoef te worden dan ik ben.

Wanneer ik uiteindelijk weer
opsta en mijn stappen de ruimte voorzichtig
verlaten, draag ik geen antwoorden met mij mee maar een
verstilling, die mij van binnen verder opent dan woorden kunnen reiken.

... Geschreven nadat ik een kerk heb bezocht. ...

Biografie van deze schrijver

kerk stilte bezinning

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.8 met 4 stemmen 140