Dragen

Dit kan ik niet dragen met taal.
Alles wat volgt
is afval van een poging
die al dood was
voor ik begon.

Woorden zakken door
als nat karton.
Ze houden niets.
Ze breken precies
waar ik hoopte
dat ze zouden dragen.

Wat hier leeft
wil geen betekenis.
Het wil blijven wegen.
Het wil drukken
tot zelfs stilte
moe wordt.

Ik schrijf
omdat niets doen
ook een daad is.
Omdat zwijgen
tenminste eerlijk is
over zijn onmacht.

Elke regel bewijst
dat er geen uitweg komt.
Geen afronding.
Geen les.
Alleen herhaling
van iets dat niet oplost
en niet verdwijnt.

Dit gedicht weet
dat het tekortschiet.
Dat is zijn enige waarheid.
Een bewijs
dat zelfs falen
energie kost.

erosie falen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.0 met 2 stemmen 15