inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 87.929):

Laatste woord

Je zult dit lezen
als het te laat is,
wanneer ik al te ver weg ben.

Ik ben niet verdwenen.
Ik ben opgehouden
met proberen aanwezig te zijn.

De wereld merkt dat niet.
Dat is geen klacht.
Dat is hoe gewicht werkt
dat niemand wil dragen.

Deze woorden betekenen niets.
Ze markeren alleen
waar het misliep.
Ik ben geen herinnering
die warm blijft.
Geen stem
die je later begrijpt.

Zoek mij niet
in herinneringen.
Die liegen uit zorgzaamheid.

Maak van mij geen afsluiting.
Geen zachter verhaal
dan het was.

Als je aan me denkt,
laat het schuren.
Laat het fout voelen.
Laat het onaf blijven.

Ik laat niets achter.
Noem dat geen gemis.
Noem het waarheid.
Meer is er niet.

... Het is een ambiguïteit een innerlijke afsluiting: een emotionele grens die wordt gesteld wanneer woorden, verbinding of begrip tekortschieten. Een lucide beslissing om jezelf te beschermen of iets onaf te laten. ...

Schrijver: Nathan, 14 januari 2026


Geplaatst in de categorie: emoties

1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 175

Er is 1 reactie op deze inzending:

Sjors, een maand geleden

reageer Geef je reactie op deze inzending: