Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.764):

Wat altijd blijft

Wortels diep in rust
zacht bloeit wat de ziel groeit nu
eigen ritme volgt

Even stilstaan bij wat er is,
zonder te willen begrijpen of benoemen,
bij een boom die niets vraagt en mij toch herkent,
bij een horizon die open blijft, ongeacht twijfels en verlangens.

De aarde onder mijn voeten
draagt mij met een vanzelfsprekendheid
die ik bij mensen soms zoek maar hier moeiteloos vind,
alsof mijn gevoeligheid geen last is maar een manier van luisteren.

De frisse wind beweegt langs
mijn huid, niet om mij te verstoren, maar
om mij te herinneren aan een ritme dat geen haast
kent, aan het zachte mogen bewegen zonder iets achter te laten.

In deze eenvoudige nabijheid
hoeft niets samen te vallen, ik adem, ik blijf,
ik laat het moment zichzelf zijn, traag en ongehaast, en voel
hoe de natuur mijn aanwezigheid beantwoordt met een stille, dragende rust.