In het Oog van de Storm

In het oog van de storm
vind ik een tijdelijke rust,
een kathedraal van stilstand
waar ik even mag verblijven.

Hier vertrouw ik mijzelf toe
aan een innig moment,
sentimenteel, intiem,
volledig aanwezig.

De stilte is scherp, bijna tastbaar.
Ik laat mij dragen,
zoals water zich zonder verzet
naar de zee laat voeren.

Alles hier voelt veilig,
kleurloos en helder tegelijk.
Het geraas verstomt,
alsof de wereld haar adem inhoudt.

Maar aan de rand van deze stilte
beweegt al iets.
Het onweer verzamelt zich,
onzichtbaar, maar onafwendbaar.

De rust in mij begint te verdunnen,
alsof zij haar vorm verliest.
Ik weet dat dit oog zal verdwijnen,
dat de stilte geen belofte is.

Spoedig zal ik de chaos
weer onder ogen moeten komen,
wanneer de storm terugkeert
om alles wat stil was
opnieuw in beweging te brengen.

... 4-2-'26: Dit is een herbewerking van mijn originele plaatsing. Verder uitgewerkt in iets wat meer instemming geeft aan hoe ik het wil uitdragen en een bepaalde stijl creëren. Na een zorgvuldige ingreep heb ik dit gedicht hiermee wat meer eigen gemaakt in mijn stem. ...

Biografie van deze schrijver

stilte helen rust

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.5 met 2 stemmen 142