Netgedichten

netgedicht (nr. 87.970):

Waar de Elementen Spreken

Hoor hoe de wind haar zware zuchten
loslaat op rots en strand,
stof opneemt wat zich vastzette,
en niets achterlaat
dat zich kan verschuilen.

Zie hoe het water zich eerst inhoudt,
geruisloos,
tot het breekt in golven
die alles meenemen
wat niet standhoudt.

Wat onrein is,
verdwijnt niet,
maar wordt opgenomen,
verplaatst,
uit zijn schaduw gehaald.

Voel hoe het vuur gestadig brandt,
niet om te vernietigen,
maar om te ontbloten.
Het breekt illusie open
tot alleen overblijft
wat werkelijk is.

Merk hoe de aarde beeft,
haar huid openbarst
zonder woede,
zonder oordeel.
Zij draagt
wat niet langer gedragen kan worden.

In hun samenspel
herken ik mijzelf:
gezuiverd door wind,
gedragen door water,
gelouterd door vuur,
gegrond in aarde.

En in dat weten
valt alle verzet
langzaam stil.