inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over ziekte

netgedicht (nr. 1.016):

Gezondheid; Waardigheid

Gezondheid, een goed gevoel,
ik weet niet wat men bedoelt,
ik kan me geen tijd herinneren
dat de zorgeloosheid ongehinderd,
zo het in een kinderleven hoort te gaan,
naast me op de speelplaats kwam staan.

De schommel vermomd als springplank
naar een toekomst voor stank en dank;
de zandbank een loopgravenvoorloper
waar enge hel- en verdoemenishopers
eerder uit de modder werden getrokken,
toen ik mijn zachte aard vond: in lokken,

krullen en nóg vrijer geschreven strofen,
die door slechtlezende elitaire haarklovers
verslonden werden vóór zij begrepen bleken;
in hun verdroogde huiden als verzilte beken
voelden zij nooit de op hen gerichte haat,
onverbeterlijk in extase over hun veelvraat.

Maar aan mijn welverdiende gezondheid
heeft de bovengemiddeld rijke dokter schijt;
waarde voor op woorden geschraagd leven,
is waar onbeschaamden geen cent voor geven.
Tijden waarin de rijkaard gedichten schreef,
zijn allang met kapitalistische kogels doorzeefd.

Waardigheid, een goed gedicht;
men beseft niet wat men aanricht,
de strijd die ik niet kan veroorloven
zal stranden in de oren van de dove
platstampers van de enige ware reden:
we vergaan onder geldbeleden gebeden.

Gezondheid, waardigheid;
van een afscheid is geen sprake,
het enige overgebleven baken
is hoop op perspectief tegen die tijd.

Wanneer dat ook mag zijn.

Schrijver: R.E.N.S., 19 januari 2026


Geplaatst in de categorie: ziekte

3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 184

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Alex H., een maand geleden
Er is veel te lezen in dit gedicht. Ik lees over onmacht en onrechtvaardigheid, het harde leven in de maatschappij en zoals CB in haar mooie reactie al schrijft een mens die overeind blijft.

Graag gelezen.
R.E.N.S., een maand geleden
Dank voor je uitgebreide reactie, Catherine.
Dat wordt gewaardeerd, zeker ook inhoudelijk.

Mvg, Rens
Maxim, een maand geleden
The heart of the matter
is the beginning
het cruciale, de kern
staat in het begin
als een paal boven water

de rest culmineert
in de hoop mettertijd,
het perspectief
van het baken
CB, een maand geleden
Dit gedicht draagt een rauwe eerlijkheid die niet schreeuwt maar snijdt, alsof elke regel is geschreven met een fijn afgestemde gevoeligheid voor onrecht, vernedering en gemis. Wat mij treft is hoe kwetsbaarheid en scherpte samen bestaan: de zachte aard die niet verdwijnt ondanks verharding van buitenaf, de waardigheid die niet wordt toegekend maar zelf wordt vastgehouden. Tussen woede en hoop blijft een mens overeind die weigert zichzelf te verhandelen, en juist daarin ligt een stille kracht - niet triomfantelijk, maar standvastig, als een adem die blijft gaan tegen de druk in.

reageer Geef je reactie op deze inzending: