In flanel diep gedoken op mijn beslagen raam zie ik wazige murmuraties – elke seconde is gebroken Cactussen wonen op mijn tong, in een opgedroogde krater terwijl de radiator stomende liedjes zong Pendel ik tussen Ecuador en Polen klopt de hete watersnood druk de knop bij elke halte ijsblokken tegels worden zolen Het kreunend, kwijnend…

U wil makkelijk leven, maar... vertikt het om even af te wassen. 'Wensen zonder consequenzen.' Een dromer kan het niet mooier zeggen. Niet mee eens? U wil niet lukken? Waar bent u dan zoal mee bezig? Het goede uit te dagen? Het kwaad te inhaleren? Of kunnen verschillen u niets schelen? Van daadkracht heeft u nooit gehoord. Wel dat men…

De chronische ziekte van jouw oude vader schilderde nieuw verworven heimwee aan de zilte zee papieren schepen op golven van een onzichtbare wereld de aftakeling, zijn dementie, het verliezen van zijn geest Lethargie was een overlevingstoestand omdat rouwen onverteerbaar bleek geen strategie of prille wijsheid een korte stilstand om te overleven…

twee stoelen een kale kamer waar niemand lang verblijft twee krukken aangerukt zitten dan maar weinig woorden voor het vonnis een vlieg rust op het heldere raam licht en warmte van buiten trekken troostend aan facetogen zien geen barrière in het vensterglas…

Temidden van onbekenden, Eenzaam door wat wordt gemist, Niet gevonden kan worden, Nu het brein verdwaalt is in mist. Alleen muziek biedt enige troost, Herkenning zonder begrip, Het nu is de nieuwe eeuwigheid, Nu begin noch eind bestaat. Zonder een begin of eind, Dobberend in een zee van tijd, Waar het zijn verdwijnt, En ’t eind samenvalt…

Gezondheid, een goed gevoel, ik weet niet wat men bedoelt, ik kan me geen tijd herinneren dat de zorgeloosheid ongehinderd, zo het in een kinderleven hoort te gaan, naast me op de speelplaats kwam staan. De schommel vermomd als springplank naar een toekomst voor stank en dank; de zandbank een loopgravenvoorloper waar enge hel- en verdoemenishopers…

martelzintuigen verraden schrijnende nachten met afgrijselijk kwaad- makende gedachten elke speling van licht als contrast met verhardende duisternis schreeuwt over regels en afstand heen waarvan elke betekenis ontbreekt wat steekt zijn niet de pijnigende vlagen maar venijnig opkomende vragen geluidsgolven snijden treiterende…

"Ego sum pauper", zingt hij luid en klaar "Nil habeo, ergo nihil dabo Sum pauper ego!" ...maar is dat wel waar? Volkomen legaal en zelfs officieel te boek staand als burger die 't leeuwendeel zijner tijd beidt doch 't liefst met zijn krachten nog smijt fingerspitzengefühl und wortspielerei staat die pensionado nog altijd…

Hoe klein kan het leven nog interessant zijn? Hoe klein kan mijn wereld nog groot genoeg zijn? Hoe klein kan ik de pijn krijgen en helder blijven in conditie blijven een mens blijven met het weinige dat er wonderlijk genoeg nog functioneert in mijn lijf in mijn hoofd in de sociale zorg Valt er iets op te leuken aan de dagen aan…

Zie, de zee is aan het tranen, vogels ziek, ze kruipen onder blad, je ziet zelfs niet hun klagen. Uit het zicht onttrokken, stil is 't leed, ziektes, golven spatten het wezen uitéén, pijnscheuten springen, zoals stikstof bij nacht de bomen verlaat, 't verschrompelen van ooit gezonde bladeren. Chronische treurnis, mentaal ondragelijke last…

Laat me alleen tot ik weer mens ben en doe alsof je niets geraden hebt niet hardop gezegd wat ik geheim houd : de splijtzwam die in mijn hoofd alles verscheurt Ik kan niet meer bestaan, ik word gek of een zombie Ik weet het jij wilt het niet jij wilt geen afscheid nemen Kom in mijn armen mijn dorst valt niet te lessen en jij…

vandaag was de dag ik zou me enkel en alleen in pure poëzie verdiepen ongekende zin in toen belde je me out of the blue een slagaderlijke bloeding onthutsend gutsend bloed handdoek op handdoek jouw verbaasde mompelen 112 ambulance niet jouw dag vandaag wel onze dag om elkaar onbeholpen te helpen een witte frèle vogel beduusd verdwaald…

De blik schemert in het licht, Gedachten verduisteren, Het gebeuren rondom staat stil, De omgeving verkleint. Geluid alleen stilte, Het gekende is geheel onbekend, Muziek nog herkend, Het ik verdween in niemand. Waar het leven eens bloeide, Is nu alles verdord, Verdwenen uit het hier en nu. Toekomst ligt nu in ’t verleden, Heden…

Ik heb je lichaam gevormd, naar het beeld van mijn dromen, uit kneedbaar ivoor; ik wou dat jouw bloed stromen zou, je perfecte lijnen door mijn handen, verwarmd, geliefd en vertrouwd, - zelfs als ze vervagen in bedenkelijke mist, konden glijden. Maar de tranen van de Heliaden zinken in het diepe besef van zelfmedelijden, overdrijvend…

altijd het volledige besef van het totalitaire lichaam van die eerste zwijgende seconde van elke nieuwe dag tot die allerlaatste ronde door het verfijnde lijf voor de nacht dagelijks de eindigheid inwrijft van iedere vingerkoot die deze woorden doopt daar verklede waarheden grens- en renteloos voorschoot uit een verscheidenheid…

Wie kan ik vragen om met me mee te gaan achter mij aan op een enkelspoor van valse hoop, onvervalste hoop tegen beter weten in op weg voor te weinig schamele minuten om samen te vieren maar toch tijd die ik niet missen wil ook al biedt hij niet wat ik wens? De weinig begane paadjes zullen evenzeer dood lopen als de korte route in de…

Je braakte en braakte al je verleden, al mijn pijn, mijn kind; wit, wijs en kaal oude kindergezichten in die hoogste zaal. Clowns kwamen om je te laten lachen tussen het braken door; hun vale gezichten vol droeve triestheid maakten ons toch aan het lachen tussen het braken door. Eenzaam alleen lag je onder het licht van…

============== =================== De woorden, ze zijn gekomen en gegaan, ik zit hier ziek te wezen. De telefoon gaat over, de katten slapen. Ik hoor Linda aan het stofzuigen. Wachtend of ik moet leven, wachtend of ik moet sterven. Ik wou dat ik iets meer van moed bijeen kon rapen, van de kat gebeten worden of van de hond: te zijn of niet…

De waarheid van de werkelijkheid gebiedt mij te zeggen dat het meer dan een platonische ervaring was wanstaltige gewaarwording aan den lijve ondervonden bloeddorstig, wreder dan medea weerzinwekkend en wraakzuchtig erupties van proliferatieve onderhuidse universa, subcutaan ontstane opperhuidse zeepsopbellen opgeblazen wrijvingswratten…

Af en toe is Buiten meer dan onderweg zijn met een agenda vol gezondheidszorg met een hoofd vol regeldingen en een buik vol stofwisselingsproblemen maar ook een hart vol levenslust die me staande houdt en uit bed haalt Af en toe is Buiten meer dan besmettelijke lucht - de ruimte van een stil park de vrijheid van mijn pure zelf…