sinds die zwartgalligste nachten

als jengablokjes op mijn hoofd gestapeld
lagen vissen slapend in de middagzon
het moment om tot mijzelf te komen
vrolijk te vernaggelen
veracht hoe mooi dat eruitzag
in jouw ogen
waarin het beeld van mij
bollend gespiegeld
ontiegelijk kunstzinnig
op mij overkwam
zoals we over kunst spraken
kan het weleens gebeuren
dat ik door ga vragen
wat je zo fascinerend vindt
aan de naam die jij gapend
zo graag noemen wilde
om jezelf te overtuigen
dat snappen niet om weten draait
maar
dat begrijpend voelen op één lijn staat
met empathie

terug naar de toren
die tevoren niet zo uitgekiend was
bedacht
wat ik pas zag
in de spiegeling van de vijver
waar ik boven hing
om de sterren op te schroeven
die ten behoeve van voldoende valse faam
een koud geraamte opbouwden
waarna het voor iedereen heerlijk hangen was
zonder spijt achteraf
want een graf is makkelijk gegraven
als men zich aan zachte aarde laven mag
en de ware waarde van vragen
over verzadiging
dan achter zich kan laten vergaan
waar een lach aan voorafgaat
‘om je kwaad over te maken’
want men rapt pas over verdringing
sinds die zwartgalligste nachten

Schrijver: R.E.N.S., 1 februari 2026

RENSgedichtenoutlook.com

Biografie van deze schrijver

liefde dood

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 25