Netgedichten

netgedicht (nr. 88.219):

Openheid

Blauwe ochtendlucht
ademt zonder grenzen meer
stilte ontvangt licht

Nu stilte in mij niet langer
een schuilplaats is maar een landschap
waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen.
Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen.

Geluiden die mij bereiken
komen niet meer binnen als scherpte
maar als open golven die eerst langs mijn adem
glijden vooraleer ze zich nestelen in de ruimte die ik ben geworden.

Wat ooit voelde als een
noodzakelijke afstand tussen mijn
huid en alles daarbuiten, blijkt nu een verschuivende
grens te zijn die ademt en licht doorlaat zonder zichzelf te verliezen.

Ik beweeg niet langer
vanuit het gewicht van wat mij raakt,
maar vanuit een aandacht die weet wanneer zij opent
en wanneer zij rust, als vleugels die niet meer vluchten maar dragen.